Shirtjes, topjes, korte broeken, lange broeken, zomers jurkjes, nette jurkjes, korte rokjes, lange rokken, slippers, laarzen, makkelijke stappers en fancy high heels. En dan heb ik het nog niet over mijn bikini, sokken, panty’s, ondergoed en make-upjes.

Allemaal ligt het uitgestort op en rondom mijn bed. De ravage die een orkaan achterlaat is er bijna niets bij. En waarom dit alles? Omdat ik een paar daagjes wegga en mijn koffer moet pakken! Om de critici voor te zijn: ja, ik weet het, dit is een ongelooflijk luxe ‘probleem’. Maar goed, neemt niet weg dat het iedere keer weer 'feest', inclusief een breed scala aan emoties.

Het begint allemaal met een gevoel van enthousiasme: “Joehoe, eindelijk is het dan zo ver, ik ga bijna weg, alleen mijn koffer nog even pakken!” Vervolgens het gevoel van aanpakken: “Hop hop, we beginnen met het uit de kast halen van álle spullen die in principe geschikt zijn om te gaan en dan gaan we van daaruit een shifting maken.”
Tot zo ver gaat het allemaal nog goed. Maar dan, dan begint het tij langzaamaan te keren en is er sprake van vertwijfeling: “Daar liggen dan alle mogelijke opties netjes uitgesteld voor me, waar ga ik nu beginnen? Wat mag mee, wat niet?” De onzekerheid is groeiende: “Als ik dit rokje mee neem, móet dat shirtje wel mee. Dat is wel waarschijnlijk na een keer dragen vies, dus misschien wel beetje zonde. Aan de andere kant, is dat rokje wel héél erg leuk…”

Dit hele proces, we zijn inmiddels tientallen minuten verder, begint dan om te slaan in blinde paniek. Die zich in het omgooien van mijn half gevulde koffer, graaien naar alles wat ik tegen kom en het niet kunnen vinden wat ik nu eigenlijk zoek. Dit alles gecombineerd met een ‘vleugje’ ongeduld en irritatie: “&$^&! waarom lukt mij dit nu nooit snel?! Waarom kan ik niet gewoon even een keus maken?! Ik ga verdorie toch geen eeuwigheid weg?! Ik heb echt geen zin om hier nu nog heel veel tijd aan te besteden. Heb toch zeker wel wat beters te doen!?”

Na deze paniek raakt de rust weer meester over mij en opeens is het dan zo ver: volledig uitgeteld en verhit zit ik naast een dichte, goed gevulde koffer. Het geïrriteerde gevoel ebt langzaamaan weg en maakt plaats voor het gevoel waar het allemaal om gaat: de kriebels om te vertrekken!

Overigens wil je niet weten hoe mijn koffer altijd terugkomt: voor de meerderheid gevuld met schone, ongedragen kleding…. Dat ene broekje met dat leuke shirtje zat eigenlijk wel heel fijn, een handwasje was zo gepiept en - dankzij het mooie weer - snel droog… Ook dit tafereel zal over een paar dagen niet heel anders zijn dan voorheen...

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje