Al vrij vroeg ben ik verpest door het gemak van computers. Op de basisschool was ik een van de weinige kinderen die haar werkstuk uitgeprint inleverde. Ik was blij want ik vond 'computeren' reuze-interessant en de juf was blij omdat ze eindelijk kon lezen waar ik het over had.

Op de middelbare school ging nog erg veel ouderwets op papier, net als op het HBO. Handgeschreven rapportages en boekverslagen werden zeldzaam, maar bij proefwerken, tentamens en examens moest er old skool gepend worden. Dat vond ik erg lastig, want hoe sneller ik schrijf, hoe onleesbaarder mijn handschrift wordt. Daar ik geen puntenaftrek wilde riskeren in verband met niet te ontcijferen antwoorden, schreef ik zo langzaam en secuur mogelijk. Met helaas als gevolg dat ik halverwege een zin niet meer wist wat voor briljant punt ik wilde maken. Ik wijt mijn gebrek aan academische successen dan ook geheel aan deze middeleeuwse vorm van examineren.

Gelukkig liggen mijn schooljaren alweer lang en breed achter me. Sindsdien heb ik dan ook weinig geschreven. Met een pen that is. Op mijn toetsenbord heb ik al zoveel gerammeld dat de letters 'a' en 'e' compleet zijn afgesleten.

Drie jaar geleden volgde ik voor mijn werk een opleiding en tot mijn grote schrik was het examen niet digitaal, maar werd ik in een sportcomplex verwacht, met een lading pennen in mijn tas. Ik was voorbereid. Niet alleen omdat ik drie pennen mee had, een flesje spa blauw en een banaan, maar voornamelijk doordat ik de stof van binnen en buiten beheerste. Kortom, dit examen zou een groot succes worden. Halverwege ging het echter toch mis. De multiple choice vragen waren goed te doen, maar na twee velletjes volgepend te hebben bij de casussen, sloeg het noodlot toe; schrijfkramp.

Vlak onder de nagelriem van mijn ringvinger zat een beurse plek en alle spieren in mijn hand protesteerden. Van gekkigheid wist ik niet meer hoe ik mijn pen vast moest houden, maar verbeten schreef ik door. Bij het nalezen van mijn antwoorden leek het haast alsof twee verschillende personen de velletjes hadden beschreven. De eerste persoon schreef uitgebreid en duidelijk leesbaar, de tweede persoon had at random wat bolletjes en streepjes op papier gekwakt. Gelukkig had de eerste persoon voldoende punten gehaald om te slagen.

Sindsdien heb ik dan ook niet echt meer geschreven. De daaropvolgende examens werden namelijk gewoon digitaal afgenomen. Zoals het hoort.

Deze column schrijf ik echter op papier. Met een roze bicpen.
Waarom? Uit pure noodzaak. Mijn PC is terminaal en ik probeer haar zoveel mogelijk te ontzien tot haar opvolger arriveert.

Nu ik zes kantjes vol heb gepend en de schrijfkramp weggetrokken is, vraag ik me af waarom ik niet vaker op papier schrijf, Juist omdat ik niet 'effe' snel kan backspacen of de spellingcontrole automatisch alles voor me kan laten corrigeren, denk ik langer na eer ik iets aan het papier toe vertrouw. Als tiener heb ik op mijn PC-loze kamertje stapeks papier volgekalkt en ik vond het heerlijk.

En nu ik hier languit op de bank lig met het geluid van het onweer als soundtrack, ben ik subiet helemaal verkocht.

Doe eens mal en met een pen op papier. Ook al is je handschrift lelijk, je gaat er bijzonder mooi door schrijven.

Bekijk alle logs van Judith