Ik reed vanuit Den Haag naar huis. Op een weg waar ik 70 mocht rijden. Ik reed 90. In mijn spiegel zag ik een motor aan komen rijden, heel hard. Maar toen ineens langzamer. Tot hij naast me reed. Meneer agent. En ik werd in ene bang betrapt en gestraft te worden.

Hij reed dus naast me. En hij keek me met zijn strenge bolle ogen, die uit zijn strenge bolle hoofd popten, aan en maakte met zijn hand het gebaar: ‘dat kan wel wat rustiger hè?’ In mijn hoofd had ik de reactie om mijn hand op te steken, een teken dat ik het had begrepen. Hierna zou ik mijn duim omhoog houden om hem te bedanken voor de waarschuwing.

Maar ik deed iets anders. Ik was namelijk als een kind die zich betrapt voelt zo bang. Na zijn gebaar keek ik hem dan ook met angstige grote ogen aan en knikte met een schuldbewuste blik wel vier keer ja...
Daarna keek ik gelijk voor me, ik was veel te bang voor het gebaar wat eventueel zou volgen, dat ik mee moest komen naar de kant van de weg en hij mij om mijn autopapieren zou vragen. Die ik niet bij me had.

Hij reed gelukkig door. Scheuren kan ik het beter noemen. Als een wild west cowboy op zijn paard, die nog meer boeven zoals ik moest vangen, reed hij met een kille ‘I rule the world’ blik in zijn ogen weg. Ik ben benieuwd of de andere belhamels op de weg die ook te hard reden er net als ik met een waarschuwing vanaf gekomen zijn. Door angstige grote ogen op te zetten. Ofzo.

Ik zette mijn cruise control op precies 100. Minus de correctie reed ik dus 97, ongeveer. Waar ik normaal gesproken toch minstens 120 rij. Maar dat durfde ik niet meer. Alleen maar door die bozige politiemeneer. Geen agent die mij nog zou straffen die rit! Een boete, verkregen door een flitspaal, raakt me niet en maakt me totaal niet van slag, dan maar één paar schoenen minder kopen die maand. Maar deze politieman naast me op de weg, straffend... ik ben er reuze bang door geworden!

Tot aan mijn huis heb ik neurotisch en panikerend op de snelweg om me heen gekeken, bang dat ik nog achtervolgd zou worden door zijn makkers. Die hij intussen ingelicht zou hebben.

Tijdens deze bijzonder angstige rit, waarin ik betrapt werd op iets dat niet mag, bedacht ik ineens dat ik waarschijnlijk echt héél slecht zou zijn in vreemdgaan. In gedachten werd ik er al zenuwachtig van. Als ik dan een relatie zou hebben en op een middag bij mijn minaar zou zijn geweest en mijn lieftallige wederhelft gewoon, zoals altijd, zou vragen hoe mijn dag geweest is, zou ik een ‘meneer de agent moment’ krijgen. Hartkloppingen, angst in mijn ogen. En hetgeen wat ik in mijn hoofd als reactie verzonnen zou hebben over een middag met vriendinnen, zou vervangen worden door een angstige grote ogen blik en een schuldbewuste hoofdknik in viervoud. Mijn lief zou gelijk doorhebben dat er iets aan de hand zou zijn. Ik zou stotteren en naar mijn autopapieren zoeken. Wat nergens op zou slaan.

En ik zou ze waarschijnlijk niet eens bij me hebben.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease