Terwijl ik dit schrijf is het half twee ’s nachts. Over zo’n zes uur gaat mijn wekker en ik heb acht uur slaap nodig. Waarom ik dan nog wakker ben? Simpel, ik moet een spelletje uitspelen.

Als het op spelletjes aan komt, ben ik bijzonder verbeten. Ieder spel is uitspeelbaar en in mijn vreemde gedachtegang betekent dat dan ook dat ik elk spel waar ik aan begin, moet uitspelen. Of op zijn minst een high score moet halen. Ik speel gerust een level zestig keer over, want op de tutorial op YouTube heb ik gezien dat het echt haalbaar is. Heus. Lastige levels vind ik vaak zelfs leuker, dan kan ik lekker puzzelen.

Ik loog altijd tegen mezelf dat dit een goede karaktereigenschap was. Ik laat me niet snel uit het veld slaan, zoek altijd naar creatieve oplossingen, ik werk erg precies, heb oog voor detail, hou vol tot ik de eindstreep heb behaald en geloof in het onmogelijke. Ik, Judith Valentijn, ben een winnaar.

Ik, Judith Valentijn, ben een verliezer. Bovenstaande karaktereigenschappen zijn inderdaad positief. Echter pas ik ze nergens zo verbeten toe als bij in browser flashgames. Inmiddels is het twee uur ’s nachts. Neen, ik heb geen half uur gedaan over bovenstaand stukje tekst, maar ik wilde toch nog ‘even’ level 33 van Gibbets 2 uitspelen. Het is me nog steeds niet gelukt. Pas bij level 53 is het spel uitgespeeld. Ik heb dus nog een lange nacht voor me. Nu denk je allicht dat Gibbets 2 een razend fascinerend en intellectueel spel is, maar dat is geenszins waar. Het is een dom kutspel. En ik ben er nog slecht in ook.

Maar ik moet en zal het uitspelen! Ik weet niet waarom dat zo belangrijk is, maar het moet en zal me lukken!

Ik vind het spelen niet eens echt leuk, want in mijn achterhoofd roept een klein stemmetje steeds harder dat ik mijn tijd toch echt veel nuttiger dien te besteden. Ik moet mijn administratie nog doen. Ik ben een roman aan het schrijven en ik weet niet precies waarom, maar dat schiet niet echt op. Ik moet op zoek naar nieuwe opdrachtgevers. Ik moet mijn mail nog bijwerken. Ik zou zelfs mijn ramen een keer kunnen lappen. Of mijn magnetron schoonmaken. Mijn auto wassen. Maar eerst iets veel belangrijkers, ik heb level 33 uitgespeeld!

Nu ik level 33 heb gehaald, zou ik natuurlijk een briljante column voor morgenochtend kunnen schrijven. Of gewoon naar bed gaan. Of heel eventjes kijken hoe lastig level 34 is.

Level 34 is niet zo lastig als 33, maar ook niet zo makkelijk als ik dacht. Het is helemaal niet belangrijk voor mij, voor jullie, voor de wereld, het universum en alle dingen dat ik level 34 uit speel, maar toch kan ik het niet laten.

Ik vraag me af waar deze karakterfout vandaan kom. En probeer me voor te stellen hoe mijn leven er uit zou zien als ik net zo fanatiek was op alle andere best belangrijke gebieden. Mijn debuutroman zou allang gepubliceerd zijn. Net als mijn tweede en derde roman. Ik zou omkomen in het werk en in een brandschoon huis wonen. Ik zou de meest succesvolle vrouw ter wereld zijn en de regering zou me vragen minister president te worden. Gewoon, omdat ik het kan.

Dat gaat me allemaal ook wel lukken, daar twijfel ik niet aan. Ik bedoel, als je in slechts een paar uurtjes tijd de eerste vierendertig levels van Gibbets 2 uit weet te spelen, dan moet je ook kunnen excelleren op andere vlakken.

Toch?

Update 3.40
Ik heb Gibbets 2 uitgespeeld. Ik weet niet zeker of ik nu heel erg trots of verdrietig moet zijn. En of ik dit nu wel of niet op mijn CV moet zetten.

Heeft iemand toevallig het nummer van Keith Bakker? Die schijnt iets te doen met gameverslavingen of zo.

Bekijk alle logs van Judith