Al eerder sprak ik mijn waardering uit voor Toon Tellegen. Na het lezen van 'het wezen van de olifant' kan ik niets anders doen dan jullie vertellen dat iedereen Tellegen moet lezen. Welk boek mag je zelf weten (zo ben ik dan ook wel weer), maar dit boek moeten jullie sowieso vroeg of laat verslinden.

Behalve als je niet van dierenverhalen houdt, want 'het wezen van de olifant' is een dierenverhaal. Of eigenlijk ook niet, want de dieren zijn bijzonder menselijk in hun doen en laten. Als je niet van lezen houdt, vind je dit boek wel leuk. Alle hoofdstukken zijn lekker kort en duidelijk en ik ben geen enkel moeilijk woord of lastige zinsconstructie tegen gekomen. Kortom het boek is niet alleen goed leesbaar, maar ook herkenbaar, grappig, hoopgevend en een beetje droevig.

De olifant heeft een nogal ongebruikelijke hobby. Hij doet niets liever dan in bomen klimmen. Eenmaal boven aangekomen tuurt hij in de verte en geniet zo van het uitzicht dat hij van gelukzaligheid een pirouette maakt. Helaas wordt deze pirouette altijd gevolgd door een harde val uit de boom. De olifant heeft dan ook al meerdere ribben gebroken en van alles gekneusd. Toch kan hij het niet laten. Dat ene moment, daar boven in de boom, is gewoon te mooi. En blijkbaar hoort vallen daarbij. Elke dag opnieuw.

Hij vroeg aan de eekhoorn wat hij zou doen, als hij de olifant was. De eekhoorn zou hetzelfde doen. De karper niet. De karper zou de snoek in verwarring brengen. De egel zou het nog weer anders doen. Als de egel de olifant was, zou hij bij hem, de egel, op bezoek gaan. Ze zouden samen theedrinken en af en toe door het raam naar buiten kijken. Ook de kwal heeft andere ideeën. Als hij de olifant zou zijn, zou hij van alles doen, zolang hij maar nooit meer de kwal hoefde te zijn. De krekel is het meest duidelijk in zijn standpunt; 'Als ik jou was, olifant,' zie de krekel, 'dan zou ik mij willen zijn en als jij mij was zou jij mij willen blijven, dat weet ik zeker.'

Kortom, alle dieren hebben zo hun eigen kijk op de vreemde gedragingen van de olifant. En uiteraard beredeneerd geen van hen uit het wezen van de olifant, maar allen beredeneren ze vanuit hun eigen wezen, hun eigen standpunten, hun eigen overtuigingen. En als olifant kun je daar niet erg veel mee. Als mens wel. Tellegen heeft namelijk al deze dieren hun eigen stem gegeven, hun eigen kijk op het leven. Elke invalshoek is weer nieuw en verfrissend. Sommige dieren komen met grappige ideeën. Andere zijn eigenlijk een beetje droevig, zo kun je als lezer niets anders doen dan medelijden hebben met de zwaarmoedige tor.

Niet eerder is het een schrijver gelukt om mij medelijden te laten krijgen met een tor. Of om zoveel te leren van dieren en dan met name van een olifant met een bizarre hobby. Al is het niet echt een hobby, het is iets wat hij steeds weer moet doen. Natuurlijk kan hij stoppen met vallen, maar dan kan hij ook nooit meer genieten van de verste verten en van gelukzaligheid een dansje doen.

Net zoals alle dieren in dit boek verschillend zijn, zijn ook alle mensen verschillend. Daarom denk ik dat iedereen weer wat anders uit dit boek haalt en heeft het voor mij weinig zin om uitgebreid de motieven van Tellegen te beschrijven of de onderliggende thema's uitvoerig te bespreken. Als je dit boek leest, weet ik zeker dat je er iets uit zult halen wat je bevalt. Mocht dat niet het geval zijn, dan heb je sowieso een serie prachtige fabels gelezen, die vier van de vijf roze kogels hebben gescoord op PinkBullets.

Uitgeverij Querido
Juni 2010
150 bladzijden

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith