Dat is de eeuwige tweespalt die zich in mijn hoofd vormt als het aankomt op grote voetbaltoernooien. De ene hersenhelft wil graag geloven (lees: is er heilig van overtuigd) dat Nederland in 2010 die gouden trofee in bezit krijgt. De andere hersenhelft vreet zichzelf langzaam op rond dit punt, omdat het weet dat Brazilië het anders doet.

Nederland en voetbal. Wij Nederlanders hebben een haat/liefde-verhouding ontwikkeld als het aankomt op voetbal op Europees en op wereldniveau. Als Nederland een ronde verder komt dan hebben WIJ het goed gedaan, maar als Nederland verliest dan hebben ZIJ het verneukt. Het is maar net hoe je ernaar kijkt. Het glas is altijd halfvol of halfleeg. Of in dit geval zijn de spelers nationale helden of het vastgeplakte stukje kauwgom onder mijn Birkenstock slipper.

De liefde gaat diep. Elke wedstrijd die Nederland speelt wordt in huize Kopra (lees: de studentenwoning van lief M) groots bekeken op de muur via een beamer. Elke wedstrijd zit er zo’n twintig man al nagelbijtend en harentrekkend naar de muur te staren. De mannen zijn niet meer aanspreekbaar dus probeer vooral niet te vertellen dat je net te horen hebt gekregen dat je een belangrijk hertentamen hebt gehaald. Of dat je het nieuwe achtergrondplaatje van je telefoon zo lief vindt. Je wordt genegeerd, hard ook. En dan zit er maar 1 ding op: Meedoen in de hysterie die WK- voetbal heet.

En zo gebeurde het dat ik een fervent aanhanger ben geworden van het Nederlands elftal. Ik blaas het hardst op mijn fluitje (tot ergernis van mijn vriendin), ik spring het hoogst als Nederland heeft gescoord en ik drink bier mee op het tempo van de mannen. Want het is aanstekelijk. Als je eenmaal meedoet met de mannen en probeert te begrijpen waar de liefde vandaan komt, dan slaat de WK-koorts pas echt toe.

Nu de rest van Nederland nog, want na de overwinning op Slowakije bleef het opvallend rustig in de straten. Morgen moet Nederland tegen Brazilië spelen. Nu maar hopen dat de liefde niet weer omslaat naar haat.

Bekijk alle logs van NicFinch