Een kennisje van mij is een verstokte vrijgezel. Zelf noemt ze zichzelf single, want dat klinkt hip. Af en toe spreken we af en elke keer nadat we hebben afgesproken, wil ik mezelf aan mijn schoenveters ophangen. Waarom?

Omdat ik er weer in ben getrapt. X. is namelijk zo’n single die vindt dat alles de schuld is van mannen. En we elke keer als we afspreken, hebben we dezelfde vermoeiende discussie. X. heeft namelijk een Lijst. Mannen die niet aan alle punten op deze lijst voldoen, kunnen vertrekken. De Lijst;
- Hij moet langer dan 1.85m zijn
- Hij moet donker haar hebben
- Hij moet een koopwoning hebben
- Hij mag geen kinderen hebben
- Hij moet een goede baan hebben (na lang doorzeuren mijnerzijds blijkt dat ze hiermee bedoelt dat hij minimaal € 4000,- per maand moet verdienen)
- Hij moet een auto hebben, maar wel een mooie nieuwe en geen “ragbak”.
- Hij moet intelligent zijn
- Hij moet haar aan het lachen kunnen maken
- Hij moet haar begrijpen
- Hij moet gevoelig zijn
- Hij moet van katten houden (mevrouw heeft er namelijk drie)
- Hij moet van dezelfde muziek houden als zij (deprimerende ballads)
- Hij moet lekker ruiken
- Hij moet een lichaam hebben als Marcus Schenkenberg (Niets mis met Marcus, maar om nu te eisen dat je soulmate zo’n lichaam MOET hebben, lijkt me weinig realistisch)
- Hij moet dezelfde hobby’s hebben (Tennis, zumba (???) en zeiken)

De Lijst gaat nog langer door, maar ik denk dat jullie inmiddels wel begrijpen waarom X. nog steeds single is. De spaarzame keren dat we afspreken, krijgen we bijna altijd ruzie over haar lijst. Ze gaat namelijk best vaak op stap met enorm leuke mannen, maar zodra blijkt dat hij niet heel erg warm wordt van Celine Dion, een hond heeft (kan niet bij de katten!) of een speklaagje over zijn strakke buikspieren heeft, dan is het over.

An sich is er in mijn ogen niet zoveel mis met eisen stellen. Maar dan moet je ook wel wat te bieden hebben. Want ook al is X. dol op tennis en zumba, ze is niet de slankste. En allicht had je het al begrepen uit dat achterlijke lijstjesgedoe, maar ze is ook niet echt het helderste lichtje in het universum. Ze is bekrompen, heeft altijd enorm zielige verhalen (haar moeder begrijpt haar niet, haar baas heeft een hekel aan haar, sowieso vindt ze haar werk als administratief medewerkster stom) en ze begrijpt niet waarom ze nog single is. Of wacht, dat begrijpt ze wel.

Het ligt aan de mannen.

Volgens haar zijn er geen eerlijke en betrouwbare mannen meer op aarde. Want aan haar zal het niet liggen. Ik bedoel, zo’n marginale vrouw met amper kennis en ambitie is toch de droom van elke man? En helemaal van topmannen zoals zij ze beschrijft op de Lijst.

Vrouwen zoals X. kom ik steeds vaker tegen. Ze vragen veel, maar hebben amper iets te geven. Wijzen enorm leuke mannen af, omdat ze niet perfect genoeg zijn. En als het dan na een paar keer daten mis gaat, ligt dat aan de man. Nooit aan haar.

Ik begrijp die vrouwen niet. Als je er bij voorbaat al van uit gaat dat het niet aan jou ligt, maar aan alle mannen in Nederland, dan wordt de kans op een leuke date steeds kleiner. En na elke mislukte date of ontluikende liefde komen er weer een paar punten bij op de Lijst en groeit de frustratie.

En dat is wat ik fout doe. Ik verwacht dat X. dat ook begrijpt. Dat ze stukken minder gefrustreerd zal zijn als ze mannen leert kennen en ze gewoon accepteert voor wie ze zijn, niet voor wie ze niet zijn. X. begrijpt dat niet. Die vervalt dan in een klaagzang over alle hufters waar ze mee uit is geweest en dat ze een geweldige man verdient. Dat een man met een pens en een marginale baan ook geweldig kan zijn, dat wil er bij haar niet in. Dus blijft zij single en doe ik hetzelfde als de mannen die ze zo verfoeit; ik neem niet meer op als ze belt.

Bekijk alle logs van Judith