Tiger Woods, Jude Law, Asley Cole en de getatoeëerde kleerkast van Sandra B; allemaal zijn ze vreemdgegaan en (bijna) allemaal hebben ze bekend. Vreemdgaan is hip tegenwoordig. Het lijkt een trend te zijn die zich nu ook voortzet in ons eigen kikkerlandje.

Je kunt de bladen tegenwoordig niet openslaan, geen showbizzsite openen zonder een smeuïg verhaal te lezen over de zoveelste Hollywoodster die zijn handjes niet thuis weet te houden. Het is tegenwoordig cool om iedereen te naaien en dan je vrouw nog het meest (in figuurlijke zin dan).

Nederland zou zichzelf niet zijn als wij niet als de sodemieter meeliften op het succes van onze collega’s over zee. John Ewbank, Jeroen Rietbergen en zelfs een CDA politicus snoepen maar wat graag buiten de deur, lezen we in elk blad. Grote koppen sieren de roddelbladen en iedereen schijnt er een mening over te hebben (behalve ik). Maar wat ik mij afvraag: waarom vinden we het allemaal zo ontzettend vermakelijk om de sterren op hun bek te zien gaan?

Is het omdat we blij zijn dat het ons niet overkomt? Het wekt in ieder geval sympathie op voor degene die is belazerd.

Elke affaire, elk misstapje wordt tegenwoordig groot uitgemeten in de media. Paparazzi vallen over elkaar heen om de eerste beelden te scoren van een ongelukkig uitziende Ewbank.
Iedereen weet nu dat hij samen met zijn vriendin en dochtertje naar Ibiza is gegaan, om daar de relatie proberen te redden. Ik vraag me af of dat echt zo is of dat Ewbank vooral zijn carrière een boost probeert te geven. Want laten we eerlijk zijn: een vreemdganger scoort (letterlijk). Een vreemdganger komt, naait, wordt uitgekotst en geeft zijn leven een nieuwe start.

Maar is het toch eigenlijk van de zotte mensen? Als het jou overkomt dat je vent vreemdgaat, dan is dat toch verschrikkelijk? Dan is toch het laatste wat je wilt dat alle buren bij elkaar komen om het erover te hebben en je op de voet te volgen? Je wilt dan verdomme gewoon met rust gelaten worden en onder de grond verdwijnen?!

Bekijk alle logs van NicFinch