Lancaster is een stadje dat niet zou misstaan als decor voor een aflevering van A Touch of Frost. Pittoresk, schoon en rustig. De inwoners zijn vriendelijk en beleefd. Die Engelsen, wat een beschaafde manieren. Totdat ze de pub induiken. Of gaan eten.

Scène 1. Een boottochtje op Lake Windermere. Prachtige bergen, pittoreske huisjes en andere landelijke vergezichten as far as the eye can see. In het kleine theehuisje aan de rand van het meer word ik door de uitbaatster moederlijk met ‘luv’ en ‘darling’ aangesproken. De verse cheesecake en muffins zien er heerlijk uit. Ah, dit is het Engeland wat je ziet in series zoals Midsummer Murders. Min de moorden dan, maar dat terzijde. Alles gaat hier gemoedelijk, kalm en vooral beschaafd.

Scène 2. Een avond uit in The Lounge. Cocktails voor drie pond per stuk lurken in een hippe pub. Bij binnenkomst valt het groepje behoorlijk beschonken studentes al op. Blijven staan op hun torenhoge hakjes is al een opgave, het net iets te korte rokje erbij op zijn plek houden blijkt onmogelijk. Lallend en wankelend beleven ze een memorabele avond. Hoop ik, al zal de alcohol in hun bloed er alles aan doen om dat te voorkomen. Na twee cocktails moet ik toch een keer plassen. Daar wacht mij een minder beschaafde kant van de Engelse cultuur. Twee wc-deuren staan open en bieden een magnifiek uitzicht op andervrouws maaginhoud, kunstzinnig uitgesproeid over de plee, vloer en muren. In de twee bezette hokjes werd soortgelijke inhoud net geloosd. Ik houd het wel even op tot in de volgende pub.

Scène 3. Een rondleiding door Lancaster Castle; kasteel, rechtbank en gevangenis ineen. Er zitten nog steeds gevangenen vast, maar alleen witteboordencriminelen. Brommen voor belastingfraude in een imposant kasteel, hoe upperclass. De gids is een echte Engelsman. Vriendelijk, beleefd en een liefhebber van gortdroge humor. Druk vertellend loodst hij ons door eeuwenoude gangen, langs angstaanjagende kerkers om te eindigen in de indrukwekkende rechtszaal. Hij vertelt honderduit over de geschiedenis van het stadje en Lancanshire in z’n geheel. Toch nog wat cultuur gesnoven tijdens deze stedentrip. Wist jij bijvoorbeeld dat Willem van Oranje ooit sheriff was van Lancaster? Of dat John O’Gaunt gewoon Jan van Gent is? Ik ook niet. Nu weten we het allebei.

Scène 4. Uit eten in Liverpool. Ik sta al de hele reis versteld van de ongezonde eetgewoontes van de Engelsen, maar in dit restaurant beleef ik een ongeloofshoogtepunt. Op aanraden van mijn gastheer en -vrouw waag ik me aan de carnery. De naam verraad het al een beetje: veel vlees. Daarnaast bergen (in veel vet gebakken) aardappel en voor de zonderling is er ook nog wat groente in de aanbieding. Als een uitgehongerde leeuw stort ik me erop. Op de bloemkool en de worteltjes dan. Ook maak ik kennis met Yorkshire Pudding. Wat dus niets met pudding te maken heeft. Het is een uit de kluiten gewassen ragoutkuip die volgeschept dient te worden met jus. Een ragoutkuip met jus. Juist. Ik ben weer een illusie armer.

De Engelse volksgeest, heerlijk schizofreen. Aan de ene kant de droge humor waarvan je bijna in je broek pist, high teas en de befaamde beleefdheid. Aan de andere kant vuilbekkerij in oridnaire outfits, een alcoholinname waar ook ik u tegen zeg en het meest ongezonde eten wat ik ooit abroad ben tegengekomen. Rare jongens, die Engelsen.

Wil je meer van mij lezen? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje