Sure I can... Even kijken, waar moet hij er in? Nou, nou, dat wordt proppen. Hup, duwen, schuiven, een beetje wrikken, persen, nog een klein stukje, ja... jaaa... ja? Ja, hij is binnen! JAAAA!

Als jullie denken dat dit een nogal plastische beschrijving is van een vrij amateuristische sekspartner, dan moet ik jullie teleur –of juist geruststellen. Want daar gaat dit helemaal niet om. Tenminste, niet het seksgedeelte. Het amateuristische is jammerlijk wel erg van toepassing.

Waar dit om gaat is mijn nieuwe inkomstenbron: Marktplaats. Ik ben zo iemand die zeer moeilijk afstand kan doen van spullen en dat is echt een understatement. Helemaal aangezien ik net zo moeilijk een paar schoenen weggooi als een bierviltje; “waar dat grappige tekeningetje van die leuke barman van die leuke avond drie jaar terug, op staat, weet je nog?”. Hopeloos!

Aangezien ik net terug ben van vijf maanden reizen en dus zo platzak ben als een leeggeknetterd scheetkussen, heb ik besloten dat mijn verzameldrang me nu maar eens iets moet opleveren behalve ruimtetekort. Daarom heb ik twee weken geleden resoluut mijn kledingkast leeggeschud en besloten dat ik alle kleren die ik nooit meer draag of überhaupt nooit meer dan een keer gedragen heb, te verkopen op Marktplaats.

Een vriendin van mij, The Marktplaats Mastermind, leerde me de kneepjes van het online marktmanvak. Zoals bij zoveel dingen had ik een boel beginnergeluk en mijn juweeltjes van achter-in-de-kast-couture gingen als warme broodjes over de virtuele toonbank. Ik blij, zij blij!

Alles liep op rolletjes tot afgelopen vrijdag. De dag voordat ik op vakantie zou gaan naar Turkije. Gezellig met de hele ‘fam’ een week lang vieren dat mijn ouders al 30 jaar lang lief en leed met elkaar delen. Een gegronde reden voor een vakantie, al zeg ik het zelf! Net voor vertrek had ik een mooi bod gekregen voor een jurkje van mij en de bieder had het geld al overgemaakt voor ik goed en wel gezegd had dat ik een week op vakantie zou gaan en ik het jurkje pas een week later op de bus kon doen.

Toch uiteindelijk het jurkje in een envelop gepropt, mijn laatste postzegels erop geplakt en hem in mijn tas gegooid. Mijn broerlief haalde mij op bij het station en ik zei dat ik nog even een brief op de bus wilde doen...

Nou dat “even” bleek toch vies tegen te vallen. De envelop was namelijk toch wel iets aan de dikke kant! Daar kwam bij dat het regende en ik dus ook nog de druk voelde het ding zo snel mogelijk naar binnen te wurmen want ja: “Dat staat zo slordig, zo’n vieze, doorweekte envelop”.

Dus ik grijp weer terug naar het begin:

Duwen, schuiven, een beetje wrikken, persen, nog een klein stukje, ja... jaaa... ja? Ja, hij is binnen! JAAAA!

Oeps...

Ik meende op het allerlaatste moment, op het moment dat ik het won van de gemene (te) smalle gleuf met zijn zwarte stugge borsteltanden, een soort van inwendige verschuiving van de inhoud in de envelop te voelen. Alsof de envelop opeens half leeg was...

Opeens kwam alles bij elkaar. De regen had het dichtlikrandje natgemaakt, dat was door deze herbevochtiging losgeweekt en mede door mijn grove aanpak van duwen en persen, had het losgelaten en nu lag er een lege envelop en een jurkje in de brievenbus. THE HORROR!

Ik kan je vertellen dat dit de dingen zijn die mijn ouders altijd erg fijn vinden, de dag voor ze op vakantie gaan. Uiteindelijk de volgende ochtend voor vertrek de klantenservice gebeld van de TNT Post. Ik had het geluk dat ik door de juiste nummers in te drukken bij een zeer goedlachse en vriendelijke vrouw terechtkwam die mij gerust kon stellen dat “ik heus niet de enigste was hoor, en als je gewoon letegimatie liet zien, dat ut dan eg wel goed sou komen!”

Nu staat zondagmiddag mijn redder in nood, vijf minuten voor vijf, gewapend met een rolletje plakband, te wachten op meneer de postbode bij de desbetreffende brievenbus. Zij zal zich “letegimeren” en een correcte beschrijving vinden van jurkje en envelop en dan vragen aan meneer de postbode of hij alsje alsje alsjeblieeeft de envelop weer vers dichtgeplakt en wel wil meenemen! En dan zal meneer de postbode zeggen: SURE WE CAN!

Bekijk alle logs van Willeke