Ik heb een hekel aan mensen die liegen. Toch lieg ik zelf ook, bijna dagelijks. Ik ben een hypocriete leugenaar, omdat ik te laf ben om de waarheid te vertellen. Bang dat de waarheid mijn gesprekspartner kwetst. De gemiddelde mens is namelijk nogal snel gekwetst.

Dus vertel ik simpelweg wat mensen willen horen, want dat is voor iedereen makkelijker. Denk ik. Omdat dat een vrij laffe houding is en mijn vrienden van me houden om wie ik ben (hoop ik) besloot ik een gevaarlijk experiment uit te voeren; radicale eerlijkheid. Geen eufemismen, geen leugentjes om bestwil, de mensen om me heen zouden vanaf nu de waarheid krijgen. De hele waarheid en niets anders. Al een half uur na deze beslissing had ik spijt.

Geen zin om te praten

Vriendin X. belde. Soms heb ik geen zin om met mensen te praten. Dat heeft dan niets met die mensen te maken, maar mijn hoofd staat er dan simpelweg niet naar. Als iemand belt op zo’n moment neem ik uit beleefdheid (!) op, om ze vervolgens met een smoesje (!) af te wimpelen. Deze keer niet. Nog voordat ze iets had gezegd, vertelde ik haar dat ik geen zin had om te praten en dat ik haar later op de dag wel terug zou bellen. X. reageerde verward. Of ze ‘iets’ had gedaan. Of er ‘iets’ met mij was. Op kalme toon antwoordde ik dat er niets aan de hand was, maar dat ik gewoon geen zin had om te praten. Ze vroeg me waarom. Ik vertelde dat ik daar geen antwoord op kon geven omdat ik dan zou moeten praten en dat was exact waar ik geen zin in had. Ik verbrak de verbinding. Zij stuurde direct een boos sms’je.

Collecte

De deurbel ging. Gelukkig was het niet X. die verhaal kwam halen, maar een collectant. Ik geef altijd geld aan collectanten, omdat ik het niet op kan brengen om nee te zeggen. Nu, in mijn radicale eerlijkheid, moest ik wel nee zeggen. Dus deed ik dat. De dame keek mij geschokt aan. “Heeft u geen kleingeld over voor het kankerfonds?” Ik zocht naar een goed excuus, een goede verklaring. Tot ik me bedacht dat ik haar helemaal geen verklaring schuldig was. Ik glimlachte, zei nogmaals nee en sloot de deur.

Was mijn aanvaring met X. naar en pijnlijk, deze interactie met de collectant deed me eigenlijk goed. Ik erger me al jaren aan de goededoelenterreur, maar geef toch met tegenzin net zoveel jaren al honderden euro’s weg.

Leuke outfit

De volgende dag werd het nog spannender. Mijn moeder kwam langs. Ze droeg een nieuwe rok. Met de rok zelf was op zich niet zo heel veel mis, behalve dan dat ze hem ogenschijnlijk in een grotere maat had moeten kopen. Toen ze vroeg wat ik van haar rok vond, was dat dan ook exact wat ik vertelde. Ze keek me verbaasd aan. Ik bereidde me voor op de preek die ze zou geven en de tranen die ongetwijfeld zouden volgens, maar na een diepe zucht mompelde ze ‘dankjewel’. Nu was ik degene die verbaasd keek. “De verkoopster zei dat maat 40 echt nog wel kon en dat 42 te veel zou slobberen. Natuurlijk zag ik zelf ook wel dat dit wel heel erg strak zit, maar ik denk dat ik gewoon graag wilde geloven dat ik nog steeds maat 40 kan dragen. Gelukkig heb ik een dochter die altijd eerlijk tegen me is.”

Eerlijk?

Nadat ik het goed gemaakt had met X. besloot ik te stoppen met mijn experiment. Tot op bepaalde hoogte dan. Radicale eerlijkheid kan inderdaad voor problemen zorgen, maar leugentjes om bestwil zijn niet altijd het beste alternatief. Ik bedoel, je wilt je vrienden en familie toch niet echt rond laten paraderen in outfits die niets voor hen doen?

Bekijk alle logs van Lara