Moeilijk. Ik heb een aantal vrienden (m). Bij een van hen blijf ik zelfs gerust in hetzelfde bed slapen. Bij de anderen niet. Blijkbaar merk ik dus toch dat er ergens een grens is. Mijn vriend is een tijd lang bevriend geweest met een meisje. Ik had er absoluut geen problemen mee dat hij samen met haar dingen ging doen. (Platonische dingen dus hè, geen seksuele dingen, daar zou ik wel moeite mee hebben.)

Het kan dus blijkbaar wel. Maar alleen onder bepaalde omstandigheden. Ofzo.

Wat mij betreft kan het wel, maar er is een voorwaarde. Ik heb toch minstens vier goede vrienden van mannelijke makelij, maar deze heb ik al jaren. En dan echt járen hè. De voorwaarde is dus dat de vriendschap, althans de kiem daarvoor, op jonge leeftijd is ontsproten. Hoe ouder, hoe meer bijbedoelingen. Denk ik dan maar.

Nill desperandum

Uhm... nee ik ben man, vijfendertig en deel je ervaring.
Het is niet langer mogelijk.
Het zou ook dom zijn.
Stel dat je vrienden zou kunnen zijn, oprecht en eerlijk; dan zou het een gigantische misser zijn om geen relatie te starten.
Anyhoe, bij mezelf constateerde ik op een gegeven ogenblik dat ik vriendinnen liep te steunen, op te lappen met allerlei leuke afspraakjes en dat het doodvermoeiend voor me werd.
Een soort dom gentleman voortzetten van 'hoe 't nu eenmaal van aanvang gaat en ging'.
Of zij wil geen relatie en ik wel uiteindelijk, af andersom.
Vaak liegt één van de twee erover.

Inmiddels ben ik minder vrouwvriendelijk geworden en mijd ik het zelfs.
Ik zit er niet meer op te wachten, de volgende dame waar ik graag een theekransje mee houd, waarvoor ik uren in de keuken sta, een leuke voorstelling voor uitzoek, of cadeau; laat dat maar fijn mijn partner zijn.
Ik heb nooit verwacht dat ik over de grens zou gaan, ben namelijk altijd 'het maatje' geweest dat een hekel had aan al de 'When Harry met Sally' bullshit, maar helaas 't is zover; man + vrouw = vriendschap gaat niet op.

Eén van de twee liegt altijd, anders zou je fijn samen zijn.

Waarom zou er sprake van ongelijke gevoelens moeten zijn? Ik denk dat ze binnen een platonische relatie tussen man en vrouw niet vaker voorkomen dan tussen een relatie tussen twee mannen of twee vrouwen.
Dat het goed werkt, bewees mijn oma. Zij ging jarenlang met een goede vriend op vakantie en liet mijn opa dan voor twee kinderen zorgen. Idem in de familie van de vriend van mijn oma. Heeft in al die jaren voor geen enkel probleem gezorgd.

Tsjah, zelf heb ik al vanaf dat ik 2 jaar was een beste vriend, waar ik vaak dingen mee doe.
Hij woonde bij mij in de straat, we gingen naar dezelfde basisschool, zelfde middelbare school en hebben zo tot de 4e altijd bij elkaar in de klas gezeten.
Nog steeds heb ik contact gehad, hij is als een broer voor me, komt misschien ook wel omdat ik een tomboy ben en skateboard en voetbal en niet echt goede vriendschappen met veel meisjes heb, maar vooral met jongens. We hebben nooit "gevoelens" voor elkaar gehad en ik kan me niet voorstellen dat dit ooit zou gebeuren.
Mijn vriend heeft een beste vriendin, waar ik op zich geen moeite mee heb, ware het niet dat ze constand dubbele opmerkingen naar elkaar maken waar ik me toch wel aan stoor en dit heeft niks met onzekerheid te maken.

AHA! Het is jammer dat ik me dit pas na zoveel commentaren van jullie en mijzelf bedenk, maar homo's halen deze vreemde theorie onderuit!

Ga maar na... via sommige commentaren zou nu geconcludeerd kunnen worden dat homo's geen vriendschappen aan kunnen gaan, behalve met lesbische vrouwen.

Want homo-man + hetero-man = de mogelijkheid tot romantische gevoelens waardoor een vriendschap gedoemd schijnt te mislukken.

En homo-man + hetero-vrouw = dezelfde uitkomst als hierboven, met als enig verschil dat nu de homo het onderwerp van de liefde is.

Ben blij dat ik eindelijk tegenbewijs heb.

Overigens, sommigen gooien de onmogelijkheid tot vriendschap niet op het ontstaan van romantische gevoelens maar op de verschillen in de persoonlijkheden van mannen en vrouwen. Ook dan kom je echter op moeilijkheden wat homo's (of eigenlijk iedereen) betreft, want er zijn mannelijke homo's die erg vrouwelijk zijn en dingen doen die vrouwen doen, wat een vriendschappelijke relatie met een man moeilijker zou maken dan met een vrouw. Maar nogmaals, dit geldt voor iedereen. Vrouwelijke mannen gaan misschien liever met vrouwen dan mannen om, en het omgekeerde geldt natuurlijk voor vrouwen.

Dus.

Ben het hier volstrekt mee oneens. Vriendschappen zonder bijbedoelingen tussen man en vrouw kunnen absoluut. Ik heb meerdere vriendinnen waarmee ik geweldig kan opschieten en waarbij ik nooit meer heb gevoeld dan vriendschap. En zelfs als 1 van de twee die gevoelens wel heeft gehad kan er alsnog een hele mooie vriendschap uit groeien, waar dan die lading niet meer op zit.
Sterker nog, sommige vriendschappen die ik met vrouwen heb zijn sterker en inniger dan die met mannen. Ik kan met hen meer delen, onze gesprekken zijn serieuzer en diepzinniger en ik kan ook nog geweldig met ze lachen.

Ik weet wel dat er mensen zijn die denken/vinden dat dit soort vriendschappen niet kunnen bestaan. Ook in mijn omgeving heb ik al meegemaakt dat mensen er raar van opkijken en zelfs mijn vriendin "waarschuwen" dat ze op me moet letten omdat ik het gezellig heb met een andere vrouw. Gelukkig moet mijn vriendin er om lachen, omdat ze weet wat ze aan me heeft en dat er echt verder niks achter zit.

Wat ik wel merk is dat door alle sceptici er veel vrouwen "bang" worden als je wat wil afspreken en ook hierboven lees ik dat er vrouwen zijn die dan toch denken dat een man er altijd meer mee bedoelt. Misschien is dat vaak zo, maar ik kan echt uit eigen ervaring vertellen dat dat dus zeker niet altijd het geval is.