Je mag me een stom wijf vinden met een rare neus. Je mag me een zeikerd vinden, je mag me gemeen vinden, je mag het hartgrondig met me oneens zijn. Graag zelfs. Doe ik niet moeilijk over. Waar ik echter wel heel moeilijk van ga doen, zijn mensen die me negeren.

Ik ben meer een mailer dan een beller. Telefoontjes komen bij mij op de een of andere manier vaak ongelegen. Een mail kan ik lezen en beantwoorden zodra ik daar tijd voor heb. Daarnaast werk ik in de internetbranche en gaat daar de meeste communicatie - tadaaa - via internet. Er zijn zelfs mensen waar ik geen telefoonnummer van heb, maar wel een e-mailadres. Of hun Facebook, LinkedIn en/of Twitter. Dat vind ik, anno 2010 eigenlijk best normaal.

Dus mail ik er vrolijk op los. Dat gaat in 99 van de honderd gevallen enorm goed. Maar soms gaat het ook mis. Als ik geen out of office reply heb gekregen en mijn mail twee dagen later nog onbeantwoord is, ga ik aan mezelf twijfelen. Heb ik het wel naar het goede adres gestuurd? Heb ik überhaupt wel op verzenden gedrukt? Ben ik uitgeschoten bij het typen en heb ik per ongeluk iets heel lelijks getypt? Als ik dan de betreffende mail opzoek, blijkt het om een keurig mailtje te gaan, die gewoon is verzonden. Vaak wacht ik dan nog even een dag. Mensen hebben het immers allemaal razend druk tegenwoordig en ook ik reageer niet altijd binnen 48 uur.

Na 72 uur pak ik mijn telefoon. Als ik dan het nummer blijk te hebben van de persoon die niet terug mailde, bel ik even. Dat gaat altijd heel erg goed. Maar als ik geen telefoonnummer heb, slaat de twijfel weer toe. Moet ik het mailtje nogmaals verzenden? Na vijf dagen is dat vaak wat ik ook doe. Het kan immers altijd dat iemand een mailtje over het hoofd ziet. Vaak krijg ik dan binnen een dag een reactie en dan is alles weer goed. Maar er is ook een kleine groep mensen die die mail ook negeert. Net als het voorzichtige mailtje wat ik er een paar dagen later weer achteraan stuur.

Ontkenners. Negeerders. Mensen die gewoon poep hebben aan jou en je stomme mail en je net zo lang negeren tot je stopt met mailen. Die mensen zijn zelden dood, op vakantie of in het ziekenhuis, want je ziet ze bijvoorbeeld wel vrolijk twitteren of facebooken. Woest, maakt me dat. En dat is allemaal de schuld van M.

In 1996 (toen ik als enige van mijn vrienden mail had en derhalve niemand kon mailen en nog niemand een mobiel had) had ik verkering met M. Althans, dat dacht ik. We hadden elkaar nooit officieel gevraagd, maar al zes weken lang zagen we elkaar zo'n vier keer per week en gingen elke vrijdag samen uit.

Het was vrijdagmiddag, dus belde ik hem om te vragen wat we 's avonds gingen doen. Zijn moeder nam op en vertelde dat hij niet thuis was. Ik vroeg haar of ze hem wilde vragen om mij terug te bellen. Ze beloofde dat ze dat zou doen. Na het eten had ik nog niets gehoord. Dat kon drie dingen betekenen.
1. Hij was nog niet thuis
2. Zijn moeder was vergeten te zeggen dat ik had gebeld
3. Hij had gewoon geen zin om terug te bellen.

Mijn puberbrein raakte in de war. Ik vond het een beetje eng om weer te bellen, want misschien zou zijn moeder dan denken dat ik haar niet vertrouwde. Toch belde ik weer. Zijn moeder vertelde heel lief dat hij bij zijn vriend G. was. Ik was opgelucht en bood mijn excuses aan voor mijn ongeduld. Hij was waarschijnlijk mijn telefoonnummer vergeten mee te nemen en zat nu bij G. te balen dat hij me niet kon bellen. Gelukkig had ik het telefoonnummer van G. Ook daar werd door de vrouw des huizes opgenomen. G. was niet thuis. Dat vond ik vreemd, omdat ik zou zweren dat ik hem en M. op de achtergrond hoorde lachen.

Ik besloot niet bij de pakken neer te gaan zitten en ging met mijn vriendinnen naar de stad. Daar hoorde ik dat M. was gesignaleerd in kroeg X. Met een ander meisje. Eenmaal in kroeg X. aangekomen was de vogel al gevlogen. Ik ging verdrietig naar huis.

De volgende dag belde ik M. Volgens zijn moeder was hij niet thuis. Net als de dagen die volgden. Een week later was ze het denk ik zat, want ze vertelde me dat elke keer als ik belde, M. niet thuis zou zijn. Het duurde even voor het tot me door drong. Ik was gedumpt. Door de moeder van M. Ik werd woest. Het geeft helemaal niets als je geen verkering meer wil, maar zeg dat gewoon even. Dan weet ik ook waar ik aan toe ben.

Het geeft ook helemaal niets als je mijn mailtje stom vindt, maar zeg dat gewoon even. Of stuur een mail terug met de boodschap 'voorlopig geen tijd om dit op te pakken, kom er op terug'. Dan weten we allemaal waar we aan toe zijn en hoef ik 's nachts niet meer hartverscheurend in bed te huilen omdat mijn wereld is ingestort.

Bekijk alle logs van Judith