Het had toch even geduurd, de radiostilte. Ik denk dat ik heb gewonnen, omdat de laatste twee brieven van jouw hand waren. Trots als je bent, had ik nooit verwacht een derde brief van je te krijgen en toch viel deze vanochtend op mijn deurmat.

Ik herkende de enveloppe al toen ze nog op de deurmat lag. Net als jij leek ze uit een andere tijd te komen. Toch wist ik het niet zeker, omdat het me zo onwaarschijnlijk leek. Tot ik de sierlijke letters las waarmee je mijn naam had geschreven, toen wist ik het zeker.

Het moet een mal tafereel zijn geweest, gelukkig waren er geen toeschouwers. Het gebeurt immers niet elke dag dat een doodnormaal meisje een kwartier lang zwijgzaam naar een deurmat staart. Of eigenlijk naar een enveloppe op een deurmat.

De enveloppe voelde dik aan. Waarschijnlijk heb je je hele hart gelucht. Of simpelweg al mijn brieven geretourneerd. Ik weet het niet. Ik zal het nooit weten ook, want ik heb zojuist de enveloppe verbrand. Huilend, dat dan weer wel.

Natuurlijk ben ik benieuwd naar wat je allemaal had opgeschreven. Nimmer een woord te veel. Altijd alle woorden raak en op de juiste plaats. Het heeft me altijd veel vreugde gebracht om mijn ogen over jouw letters te laten dansen en meegevoerd te worden naar jouw wereld. Echter leef ik nu in mijn wereld.

En ook al ben en blijf je het mooiste wat me ooit is overkomen, ik wil nooit meer meegesleept worden in jouw wereld. Het is daar mooi en het doet pijn. Ik heb me nooit eenzamer gevoeld dan samen met jou.

Ik schreeuw.
Ik huil.
Ik hap naar adem.
Ik wil de vlammen doven maar weet dat dit beter is.
Ik hoef je niet meer, ook al wil ik je nu meer dan ooit.

***

Bekijk alle logs van Mia