Als kind was ik het minst sportieve lid van ons gezin. Mijn ouders deden allebei aan hardlopen; mijn moeder liep zelfs de halve marathon. Mijn broertje holde tijdens onze zomervakanties zonder enige moeite bergop naar elk uitzichtpunt. Op dezelfde hellingen liep ik te zuchten en te steunen met een vuurrode kop.

Op school was het niet veel beter. Mijn zeven voor gym verdiende ik met mijn enthousiasme: ik deed overal aan mee. Maar ik kon geen bal over het net krijgen bij volleybal, gooide mijn speer vijftien meter in plaats van de gebruikelijke dertig en sprintte nog langzamer dan het dikkerdje van de klas.

Jarenlang ging het op en af met mijn sportiviteit. Zo nu en dan volgde ik een hardloopschema maar langer dan twintig minuten hollen vond ik saai en twee trainingen in de week kon ik niet opbrengen. Daardoor ging ik jarenlang niet vooruit en jogde steeds verveeld mijn zondagse rondje.

In september vroeg A., mijn schoonzusje: "Ik ga een schema volgen, met twee keer in de week trainen en opbouwen enzo. Doe je mee?" Nou vooruit. Dan had ik weer eens een stimulans.

Het werkte. Binnen een maand liepen we vijf kilometer en in de winter deden we duurlopen van meer dan een uur. Toegegeven, erg hard gingen we niet, maar de opdracht van ons schema was dan ook niet om te rennen maar om 'rustige duurlopen' te doen. We vonden onszelf überbikkels toen we op de koudste dag van het jaar 70 minuten gingen joggen.

Ons doel werd om 10 kilometer in een uur te lopen en we prikten een hardloopwedstrijd in mei. Afgelopen zondag was het zover. Een uur hardlopen had ik sinds die ijskoude dag in december niet meer gedaan maar ik had wel trouw twee keer per week mijn rondje van vier en een halve kilometer volbracht. Zou ik de tien kilometer volhouden?

Zondagochtend keek ik gerustgesteld naar de grauwe lucht; de zon zou me in ieder geval niet in de weg zitten. A. en ik stelden ons helemaal achter in het startvak op want we hadden afgesproken rustig te beginnen. Dat lukte. Na een kilometer ging het echter al zo lekker dat ik andere lopers begon in te halen. Na vier kilometer liep ik midden in het peleton.

Na 57 minuten en 55 seconden kwam ik over de finish. Niet strompelend en ook niet met een vuurrode kop maar soepel en fit. Vlak na mij kwam A. binnen. Allebei zijn we apetrots; mijn internetvrienden hebben de magische 57'55'' overal kunnen lezen. In het klassement zag ik dat ik 180e van de 386 deelnemende dames ben geworden. Ik sta voor het eerst in mijn leven in het spreekwoordelijke linkerrijtje, ha!

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan