Het badwater koelde weer af. Met haar voeten probeerde ze de warmwaterkraan open te draaien. Het lukte. Mocht ze nu ooit haar armen verliezen, was er geen man overboord. Met haar voeten kon ze prima uit de handen komen.

Haar tenen zagen er vreemd gerimpeld uit. Als ze een klok in de badkamer had gehad (of enige vorm van tijdsbesef) had ze geweten dat ze nu al twee uur in bad zat. De duimnagel die ze een uur terug had afgekloven, dobberde voorbij.

Ontspannen was ze al lang al niet meer, als ze dat ooit al was geweest. Ze vroeg zich af hoe lang ze nog in bad moest blijven zitten eer ze helemaal zou oplossen. Zou verdwijnen. Veel mensen zouden er niet op haar begrafenis komen. Al was het niet echt een begrafenis natuurlijk, omdat het enige stoffelijke overblijfsel haar dobberende duimnagel was. Al zou het uiteraard ook zo kunnen zijn dat er daarom juist veel mensen zouden komen. Het gebeurt immers niet vaak dat er een meisje in een badkuip verdwijnt. Dat is wel iets om de volgende ochtend te bespreken bij de koffieautomaat.

‘Mijn weekend? Ik had een begrafenis. Althans, een symbolische begrafenis. Heb je gehoord van dat badmeisje? Die zomaar is verdwenen? Haar buurvrouw is mijn achternicht en zodoende kon ik bij de begrafenis aanwezig zijn. Ja, het was heel bizar. Heftig ook. Haar ouders moesten heel erg huilen. Heb je dat rapport over verandermanagement al af trouwens?’

Misschien was dat het wel. De reden van haar bestaan. Mensen iets geven om over te praten, ook al had dat als onvermijdelijk gevolg dat ze niet meer zou bestaan. Al was dat ook niet zo’n ramp, dagelijks houden vele mensen op met bestaan en de wereld blijft gewoon doordraaien. Het einde van haar bestaan zou daar niets aan veranderen. Net als dat haar bestaan niets veranderde. Bestaan of niet bestaan, het voegde beide weinig toe.

Ze was vastberaden. Trok rücksichtslos aan het touwtje van de stop. Het water kolkte en borrelde de afvoerpijp in. Zij kolkte en borrelde mee en hield zo onopgemerkt op te bestaan.

Bekijk alle logs van Mia