Goed boos worden is een kunst. Zonder geschreeuw, scheldkanonnades of oorverdovende zwijgpartijen. Het lijkt bijna onhaalbaar, een onmogelijke level van zenheid die niet te bereiken valt. Het is een kunst die ik nog altijd niet versta.

Natuurlijk word ik wel eens boos. Als iemand zich -alweer- niet aan een afspraak houdt, te laat komt, mij in gezelschap te kakken zet, mij kwetst of beledigt. Dan word ik wel boos ja. Maar dat gevoel negeer ik, wat vervolgens aan me blijft knagen. Totdat de zaak escaleert. Dat kan twee kanten opgaan: of ik verzand in een gênante uitval of ik lig met een migraineaanval in bed. Beide situaties eindigen altijd met hetzelfde besef: ‘Jeetje, eigenlijk was ik heel boos.’

In principe ben ik een vrij vredelievend persoon. Natuurlijk, ook mijn nekharen gaan overeind staan van brutale hangjochies met bontkragen waarin hun miezerige nekjes verzuipen. Of van egotrippende buggymoeders die zo’n rijdende kinderopslagplaats als stormram gebruiken op de markt. Of van asociale boeren die op een festival een vrouw in een rolstoel pesten. Irritatieopwekkende eikels zijn het, allemaal, maar het zijn ook vreemden. Na die onaangename situatie hoef ik ze nooit meer te zien. En daardoor bekoelt mijn boosheid al.

Ik heb vooral een probleem met boos worden op familieleden, vrienden of mijn lief. Dat vind ik moeilijk. ‘Och en wee’, gaat het dan in mijn hoofd, ‘straks vinden ze me niet meer aardig. Ik kan beter doen alsof ik dit niet erg vind. No biggy.’ Maar no biggy werkt dus niet. Vroeg of laat moet de boosheid eruit. Dat gebeurt dan op een moment waarin het he-le-maal niet nodig is. Ze stoten me per ongeluk aan, vragen of ik iets wil doen en meer van dat soort redundante zaken. En dan barst mijn bom. Onnodig, onterecht en onvolwassen.

Je hebt van die mensen die hun boosheid meteen uiten. Ja, die bestaan echt. Iets of iemand maakt hen pissig en hoppa, ze ventileren direct hun ongenoegen. En dan heb je ze er ook nog bij die dat op een rustige en volwassen manier doen. Wauw. Ik wil verdomme ook lekker gezond boos worden! Op het goede moment, als het lijdend voorwerp in de buurt is om mijn boosheid te ontvangen. Natuurlijk ben ik eigenlijk jaloers op die woedevirtuozen, maar dat is een andere fascinerende emotie. Daar heb ik het een volgende keer wel over.

Wil je mijn andere logs ook lezen? Klik dan hier.

Bekijk alle logs van Nathaliefje