Ik heb een reünie! Mijn eerste, echte reünie! Van mijn basisschool. Ik dacht dat ik zou stuiteren van enthousiasme. De mooiste verhalen hoor ik altijd. Nu mijn tijd is gekomen, weet ik het eigenlijk niet of ik het nog allemaal wel zo leuk vind...

Hoe zal het zijn om mijn vriendjes, vriendinnetjes en andere klasgenootjes van ruim 20 jaar geleden weer te zien? Toen was het reuze gezellig allemaal. Een heerlijke onbezorgde tijd waar je je alleen maar druk maakte over de nieuwste stunts van het ‘kukelrek’ en hoe de meeste knikkers bij elkaar te spelen. Met weemoed denk ik er nog regelmatig aan toe. De wens om een reünie te hebben, was dan ook groot.

Maar goed, nu het dan zo ver is, vind ik het allemaal onwijs spannend. Ik vind het natuurlijk hartstikke leuk om iedereen weer te zien. Wat zou er van Kim – toen kapster in spe - zijn geworden? En hoe zal Rogier het zijn vergaan, nog altijd zo’n pestkop? En mijn vriendje Erik, zal hij nog steeds zo schattig lachen? Gluren bij de buren, daar hou ik wel van. Stiekem heb ik al eens wat research gedaan via Hyves en Facebook, de reallife aanvulling zou het plaatje compleet maken.

Alleen… dit betekent wel dat iedereen MIJ ook weer reallife zal zien. En dat baart me zorgen. Wat als ze m’n kleding nu stom vinden? Wat als ieders leventje nu perfect is, hoe zullen ze dan tegen mijn leventje aankijken dat zich nogal eens kenmerkt met onhandigheden en absurde situaties? Wat als…? Ik zou zo graag als Miss Perfect gezien worden door mijn vroegere klasgenootjes, dat ze trots op me zijn dat ze bij mij in de klas hebben gezeten… Ineens word ik overmand door de angst die vergelijkbaar is om als laatste bij de gymles gekozen te worden…

To be continued…

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Floortje