Ik stond voor het stoplicht, voor de verandering zonder iPod aan. Naast mij stopte een andere fietser. “Dag buurvrouw!” Ik keek hem aan en dacht diep na. Woont hij bij mij in de straat? Hij komt me echt niet bekend voor. “Helemaal geshockeerd”, gniffelde hij.

De blik die hij als geshockeerd interpreteerde, was mijn nadenkende blik. Hmm... Raar. Zie ik er ook geshockeerd uit als ik een menukaart bestudeer? Of als iemand me mee uit vraagt? Ik moet ze straks voor de spiegel maar eens oefenen. Nadenkend, geshockeerd. Nadenkend, geshockeerd.

Het licht werd groen en we staken over. Hij was natuurlijk geen echte buurman. Hij was een Vreemde. Een Vreemde die mij tot Fietsbuurvrouw had gedoopt. En daarmee tot zijn gesprekspartner.

Dit was er zo één. Een ongevaarlijke vreemde, zoals in de Aardige Mensen-reclame van SIRE. Hij wilde gewoon kletsen. Niet mij versieren, bestelen of erger.

Fietsbuurman babbelde over zijn vriendin en dat het zo ver fietsen was. Ik luisterde en zei dingen als “goh” en “ja, dat is ook zo”. Het was best gezellig. Toen ik bijna moest afslaan, versnelde hij en fietste weer verder. “Dag!”

Die Aardige Mensen-reclame vind ik negatief en betuttelend, maar mijn nepbuurman zette me aan het denken. Op vakantie heb je allerlei gesprekken met onbekenden. Dat maakt alleen reizen ook heel leuk. Waarom is het dan zo raar als hier zomaar iemand tegen je gaat praten?
Zijn we zo achterdochtig of hebben we gewoon geen zin in andere mensen?

Misschien moet ik mijn iPod maar wat vaker in mijn tas laten zitten.

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns.

Bekijk alle logs van Elly