Op wat gesodemieter met vulkanen en banken na, is IJsland een van mijn favoriete landen. Waarom? Arnaldur Indriðason komt daar vandaan en heeft net een nieuw boek geschreven; onderstroom.

Al in het eerste hoofdstuk word je meteen verrast. Een jongeman loopt een bar in in Reykjavík en babbelt wat met een jongedame. Wat de jongedame echter niet weet – en wij als lezer wel – is dat de jongeman de verkrachtingsdrug rohypnol in zijn zak heeft en dat in haar drankje gaat gooien.

Vervolgens wordt de jongeman dood in zijn appartement aangetroffen en ontbreekt van het meisje ieder spoor. Politieagente Elínborg onderzoekt deze zaak en komt uiteindelijk terecht in het kleine afgelegen dorpje waar de man oorspronkelijk vandaan komt. Deze kleine gemeenschap is hecht en weet zodoende haar pijnlijke verleden aanvankelijk verborgen te houden voor Elínborg.

Toch laat Elinborg zich niet uit het veld slaan. Er worden twee vermoedelijke daders gearresteerd en haar collega’s beschouwen de zaak min of meer als opgelost. Elinborg laat zich echter niet uit het veld slaan. Ook al lijdt haar gezinsleven onder haar harde werk, ze moet en zal deze zaak tot op de bodem uitzoeken.

Op de voorkant van dit boek staat een term waar ik altijd wat moeite mee heb gehad; literaire thriller. Voor mij impliceert het dat een thriller per definitie geen literatuur is maar dat sommige misdaadromans zó goed geschreven zijn, dat het wel weer literatuur wordt. Arnaldur Indriðason is een goede schrijver, die zijn karakters driedimensionaal neer weet te zetten en begrijpt hoe je spanning op moet bouwen.

Al zijn romans weten een bepaalde sfeer op te roepen en in het geval van ‘Onderstroom’ is het een zeer beklemmende sfeer. Dan ben je een goede schrijver. En deze goede schrijver heeft een uiterst puike misdaadroman opgeleverd, die van mij vier van de maximaal vijf roze kogels krijgt.

Uitgeverij Q
April 2010
256 pagina's
Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith