Margerite Luitwieler schildert en dicht. Afgelopen maand is haar boek ‘Op hoge hakken de trap op rennend’ verschenen. In dit boek niet alleen poëzie, maar ook een aantal tekeningen.

Om maar direct met de deur in huis te vallen; dit boek heeft een heel groot minpunt. Het heeft maar 55 pagina’s. Gedichten (in print en in Margerite haar eigen handschrift) worden afgewisseld met tekeningen en schilderijen en het leest zo prettig weg, dat er van mij gerust nog vijftig pagina’s bij hadden gemogen.
Quote:
Met mezelf alleen
was zó fijn
dat het gewoon niet leuk meer was.
De gedichten zijn bijzonder toegankelijk en zijn de ene keer lichtvoetig en speels en de andere keer vrij heftig, maar nog steeds bijzonder prettig om te lezen. Margerite kan zowel bijzonder sterk fragmentarisch dichten, waardoor je als lezer er je eigen verhaal omheen mag bouwen, als miniverhalen neerzetten, met een duidelijke kop en staart.

Ik denk dat deze bundel ideaal is voor mensen die denken dat poëzie altijd moeilijk, zwaar en onbegrijpelijk is. Alleen al vanwege onderstaand fragment verdient deze bundel vier van de maximaal vijf roze kogels.
Quote:
Hij kijkt nooit om.
Dat vind ik zo mooi aan hem.
behalve wanneer ik
nog voor het raam
sta om naar hem te
zwaaien.




Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
margeriteluitwieler.nl
April 2010
55 pagina’s
Laatste reacties
4 uren 56 min geleden
5 uren 40 min geleden
5 uren 48 min geleden
8 uren 8 min geleden
8 uren 12 min geleden
8 uren 13 min geleden
10 uren 16 min geleden
11 uren 5 min geleden
12 uren 16 min geleden
13 uren 25 min geleden