In een post-apocalyptisch Amerika waar bossen dood en steden verlaten zijn, trekken een vader (Viggo Mortensen) en zijn zevenjarige zoon te voet naar de zuidkust, in de hoop daar warmte en menselijkheid aan te treffen.

Die menselijkheid is lange tijd ver te zoeken - deze film gaat uit van het slechtste in de mens. Als alle voedsel schaars is geworden zoeken sommige overlevenden van de Apocalyps hun toevlucht in kannibalisme. Dit is een voortdurende dreiging voor de vader met zijn kwetsbare zoontje.

Wat precies de ramp is die de aarde getroffen heeft, wordt in het midden gelaten. We zien in terugblikken hoe de man en zijn zwangere echtgenote wakker worden van fel licht en harde knallen. Zeven jaar later wonen ze, met hun zoontje, nog in hun onverwarmde huis zonder stromend water en elektriciteit terwijl buiten de as neerdaalt en de winters steeds kouder worden.

De zoon heeft nooit een andere wereld gekend dan de post-apocalyptische en kent dieren alleen uit kinderboeken. De vader leert hem hoe hij het pistool moet bedienen en drukt hem op het hart het pistool in zijn mond te steken als hij in de handen van kannibalen valt. We weten niet waar ze vandaan komen, hoe ze heten, wat het beroep van de vader is en hoe zijn vrouw precies om het leven is gekomen. We zien alleen de liefde tussen vader en zoon die op zoek zijn naar een betere wereld, en alle ellende die ze onderweg tegenkomen.

De film is gebaseerd op een boek en volgt het boek vrij nauwgezet, op enkele gruwelijke scènes na. Wat mij betreft had er wat meer gruwelijks geschrapt mogen worden want ik zat een deel van de film weggedoken in mijn jas om nare kannibalenbeelden zo veel mogelijk te missen.

Maar aangrijpend is de film wel. Ik vind het bijzonder knap hoe een film waarin zoveel in het midden wordt gelaten toch zo pakkend, spannend en overtuigend kan zijn. De terugkerende thema's zijn origineel gekozen en daardoor verrassend. Zo volgt bij elke ontmoeting met onbekenden de dialoog "Why are you following us?" - "We aren't following you".

Het einde van het verhaal is open en toch bevredigend. The Road is een kundig gemaakte film die ontzettend ontroerend en spannend is - voor mij iets té spannend.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan