Even een simpel batterijtje laten vervangen is toch niet zo simpel als het doet vermoeden.
Binnen een minuut is mijn dure Fossil horloge naar de filistijnen en kijk ik tegen een boos gezicht aan.

Het was mijn keus om het horloge niet op te laten sturen naar de fabriek, dat moet ik toegeven.
In de fabriek zouden ze namelijk mijn horloge na de batterijwissel weer waterdicht maken.
Alleen heb ik weinig aan een waterdicht horloge met een peperduur leren bandje dat absoluut niet nat mag worden.
Dit geintje zou mij dan ook 25 euro gaan kosten. En toen zei mevrouw de winkelier dat ze het batterijtje voor vijf euro kon verwisselen, maar dat ik dan niet meer met het uurwerk mocht gaan zwemmen.

Prima, zet jij er dan maar een nieuw batterijtje in mevrouw de blonde del.
(Op de een of andere manier tref ik alleen maar goedkope opgedirkte types in juwelierszaken)
Mompelende en drukkende geluiden klonken vanuit het kleine kamertje.
Alsof ze met grof geschut aan de kast zat te wrikken.
Ze kwam terug de winkel in en vroeg of ik een half uurtje wilde gaan winkelen, want het was iets meer werk dan ze had verwacht.
Ook goed, ik had namelijk nog helemaal geen afgeprijsde paaseitjes gekocht bij de chocolaterie en moest nog opzoek naar een kek housewarming cadeautje voor iemand.

Een dik half uur later kwam ik de winkel binnengevallen met mijn bonnetje en kon ik bijna het lichtje boven haar hoofd zien branden. “Oja, ik zou jouw horloge maken” zei ze nog snugger.

Ze kroop haar kleine kamertje in met mijn rikketik en begon weer te hameren.
Het duurde deze keer niet zo lang want nog geen minuut later stond ze met een kapot horloge voor mijn neus.
“Er zitten wel erg slechte slagpennen in hoor, nou is er eentje stuk gegaan!”
Ik bleef haar een beetje schaapachtig aankijken en verwachtte excuses en een gratis reparatie.
Helaas. “Een nieuw pennetje heb je al voor twee euro vijftig, zal ik er meteen een nieuwe inzetten?’ En haar bovenlip krulde op, waardoor haar witte tanden zichtbaar waren, bevlekt met oudroze lippenstift.
Nog ongeloviger viel mijn mond haast open van verbazing.
Verwachtte ze nou echt dat ik ging betalen voor de batterij wissel èn het verneuken van mijn horloge?
Ik stelde voor dat ze er in ieder geval zo snel mogelijk een nieuw batterijtje in zou zetten, dan kon ik me altijd nog boos maken over het onderdeeltje.

Toen ze na tien minuten de winkel in kwam gestrompeld met rode striemen op haar handen probeerde ze me vriendelijk te vertellen dat de slagpen voor deze keer gratis werd vervangen.
Ik mompelde binnensmonds, rekende af en liep de winkel uit voor de laatste keer.

Toen ik het horloge om probeerde te doen hoorde ik een harde ‘knap’ en lag het bandje voor me op de grond.
De pen had er blijkbaar niet helemaal goed ingezeten en was eruit gesprongen.
Ik snelde terug de winkel in en zei dat hij wederom kapot was.
“Dat kan niet, want ik heb hem net gemaakt!” was het antwoord van de blonde del.
“Als je nou op straat dat pennetje gaat zoeken, dan wil ik hem er wel opnieuw inzetten”
Waarop mijn antwoord was: “Als jij er nu onmiddellijk een nieuwe gratis in zet, dan zal ik het hoofdkantoor niet bellen!”

Ze knikte naar me en pakte een nieuw pennetje uit de doos.
Als deze batterij mij ooit nog in de steek laat dan raadpleeg ik wel een boer op de markt om hem te verwisselen.

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura