Mijn oogleden schuren over mijn bloeddoorlopen oogbollen als ik scherpstel op de wekker. 04.48. Klaas Vaak is geweest, maar het zand doet zijn werk niet. Een zeurende hoofdpijn verspreidt zich onder mijn schedeldak. Ik kan weer eens niet slapen.

Het hoofd bonkt, ogen branden uit kassen en ledematen zijn veranderd in puur lood. Algehele ellende. Vooral als uiteindelijk de wekker afgaat. Vanaf het moment dat ik de warme buik van mijn moeder verliet, koester ik een diepe haat tegen opstaan. Het doet bijna pijn, zoveel verzet als ik voel. Naar de hel gaan en daar dag na dag gemarteld worden? Piece of cake, ik ervaar dat in principe elke ochtend. Gelukkig heb ik jaren geleden de achterlijke ‘mwep, mwep, mwep-wekker’ al uit mijn leven gebannen. Wakker worden wekt al genoeg agressie in mij op. Daar heb ik geen voorwerp voor nodig dat slechts bestaat om opstaan extra gruwelijk te maken.

Toevallig beleef ik de laatste weken weer slaaphoogtijdagen. Het duurt niet langer dan een uur om in slaap te vallen en ik word ‘maar’ twee tot drie keer per nacht wakker. Dat is in mijn wereld ronduit goed pitten. Toch weet ik dat insomnia in de toekomst weer langskomt en minstens anderhalve week een trouwe metgezel zal blijven. De eerste nacht is de ergste. Na een aantal goede slaapsessies is de frustratie weggemoffeld onder een zacht dekentje van ontspannen nachtrust. Ik ben bijna vergeten dat ik een moeilijke slaper ben, maar dan dringt het ineens weer tot me door. Ik kan niet slapen. En deze nacht gaat heel lang duren.

Het eerste uur van zo’n nacht breng ik nog in zalige onwetendheid door. Ik kijk wat flauwe programma’s op Comedy Central, lees en lig vooral heerlijk te zuchten en te nestelen. Totdat ik het licht uitdoe. Het Grote Malen begint. Met kuddes tegelijk worden oude koeien uit sloten getrokken en bijt ik me vast in mijn collectie horror-herinneringen. Zo verleidelijk om al die hersenlaatjes open te trekken waar ik juist nu vanaf zou moeten blijven. Mijn spieren verkrampen en mijn gezicht weigert uit fronsstand te komen. Klaas Vaak kan strooien wat hij wil, het zand sijpelt weg met het zweet dat door al het woelen van mijn lijf drupt.

En dan, als ik 02.27, 03.46, 05.17 en uiteindelijk 06.30 voorbij heb zien komen, gaat de wekker. Maar leve de snoozefunctie. Na twintig minuten uitstel van executie sta ik geradbraakt als een van hekserij verdachte middeleeuwse op. Rillend strompel ik naar mijn kledingkast, pak wat kleren en sukkel naar de badkamer. Daar sta ik een paar minuten wiegend onder de loeihete douche en kom langzaam bij. Tegen de tijd dat de zalvende stem van Jan de Hoop mijn woonkamer vult, kan er weer een glimlachje af. Vol goede moed ga ik op weg naar mijn werk. En op weg naar de volgende ochtend. Om dit ritueel op precies dezelfde manier uit te voeren.

Klik hier om meer van mij te lezen.

Bekijk alle logs van Nathaliefje