‘Vrouw sterft bij graf echtgenoot’. Onmiddellijk kreeg ik bij het lezen van dit kopje op www.depers.nl een beeld voor me van een vrouw, languit liggend in de schemerzon op het rijkelijk met bloemen versierde graf. Haar jurk en haren als een waaier uitgespreid over haar sterf- en zijn rustbed...

Helaas bleek er, toen ik eenmaal verder las, niets te kloppen van het idyllische plaatje dat ik in mijn hoofd had. De 80-jarige vrouw uit het Duitse Menden bleek te zijn verbrand. Haar kleding vatte vlam, mogelijk door een brandende kaars of lucifer. De politie is nog bezig met een onderzoek of de vrouw levend is verbrand, of door rook is gestikt.

Als ik heel eerlijk ben, weet ik niet zo goed waarom dat belangrijk is. Burned is burned. Als ze nou bij optie 1 geen pijn zou hebben gehad en bij optie 2 wel, had ik het nog begrepen. Maar verbranden en stikken lijken me beiden geen pretje. Allicht is het geruststellend voor de familie.

Hoe afschuwelijk het ook is dat die vrouw is verbrand, toch kan de romanticus in mij het niet laten het ergens wel een mooi einde te vinden - ook al is het een tikje morbide. Het doet me denken aan Romeo en Julia. Ook al kwam er geen vergif aan te pas, bij elkaar, met elkaar sterven heeft toch iets moois.

Ik vraag me af wat mijn vader met zijn Hollandse nuchterheid zou zeggen als ik dit hem zou vertellen. Hoogstwaarschijnlijk zou hij lachen. Of misschien zou hij verontrust naar me kijken, indringend, en hardop denken: “Sterven op een graf, vind je dat niet luguber?”. In dat geval zou ik al een antwoord klaar hebben: "Sterven op een graf? Ja. Sterven op het graf van je man? Absoluut niet."

Klik hier voor een overzicht van al mijn columns en gedichten.

Bekijk alle logs van NasharaRowold