Mijn vriend heeft een ex-vriendin. Zij was zijn eerste Echte Liefde. Ze is mooi. Ze is actrice en af en toe komt ze op de televisie. Ook al heeft hij haar jaren niet meer gesproken, hij is trots op haar. Ik zeg dat ik het fijn vind dat ze steeds succesvoller wordt. Daar meen ik niets van.

Ik wens haar een onbetekenend kantoorbestaan toe zodat ik niet met haar bestaan geconfronteerd word. Of nee, ze mag van mij best blijven acteren, maar dan in kleine krakkemikkige achterafzalen waar ze obscure stukken speelt waar niemand naar komt kijken. Zolang ze maar niet op de televisie komt of - wereld bewaar me! - in de bioscoop.

Nu je dit leest denk je allicht, 'gut Mia, wat kinderachtig en onzeker!'. Dat klopt. Ik ken mezelf. Ook de minder mooie kanten. Ik lieg, ben kinderachtig en onzeker. Dat heb ik hier al toe gegeven. Toch vroeg ik me af waarom zij me jaloers maakt.

Omdat ik verdulle helemaal niet wil dat mijn vriend een verleden heeft! Hij is mijn alles, ik ben zijn alles. En ik kan het niet uit staan dat er voor mij iemand was die toen ook al zijn alles was. Ik wil helemaal niet weten wat voor fijne dingen hij met haar heeft gedaan en hoe hij ooit naar haar verlangde zoals hij nu naar mij verlangt.

En elke keer als ik haar zie, of dit nu op mijn televisie of in een tijdschrift is, bedenk ik me dat hij voor mij een leven had. Een leven zonder mij, met haar. Een leven waar in hij haar aan het lachen wilde maken en niet mij. (Want mij kende hij toen nog niet, anders hadden de zaken er obviously anders voor gestaan.) Maar het werkte niet. Dus het ging uit. En toen kwam ik.

Nu ben ik het stralende middelpunt van zijn leven en dat is wat telt.

Toch?

Bekijk alle logs van Mia