Morgen is het zover, dan verdedig ik mijn proefschrift tegenover een commissie van hoogleraren. Meer dan vier jaar heb ik eraan gewerkt en morgen volgt de feestelijke afsluiting in de vorm van een vragenvuur en een flinke poppenkast.

Voor mensen die niet bekend zijn met academische plechtigheden is die poppenkast niet te begrijpen. Zo heb ik als promovendus twee paranimfen. Een paranimf is een ceremoniemeester, getuige en bruidsmeisje in één. Het is een erefunctie die behoorlijk wat werk met zich mee kan brengen tijdens de voorbereidingen.

Honderden jaren geleden deed je er als promovendus goed aan om potige kerels als paranimfen te nemen; die konden je dan beschermen als de gemoederen hoog opliepen. Nu is de voornaamste functie van een paranimf tijdens de ceremonie om water in te schenken voor de promovendus.

In het promotiereglement van mijn universiteit staat duidelijk aangegeven wat ik precies moet zeggen: ik dien plechtige formules uit te spreken zoals "Na de verdediging van mijn proefschrift naar vermogen te hebben volbracht, dank ik u, rector, en u, hooggeleerde promotor(es), alsmede allen die deze plechtigheid met hun tegenwoordigheid hebben vereerd." Bovendien moet ik met mijn paranimfen aan mijn zijde een vooraf bepaald pad door de aula belopen en op exact de juiste plaats staan als het cortège van hoogleraren binnenkomt.

Er is zelfs een kledingvoorschrift maar dat kan gelukkig op vele manieren worden ingevuld: ik dien een "mantelkostuum of aan de gelegenheid aangepaste kleding" te dragen. Die aan de gelegenheid aangepaste kleding is in mijn geval zeker geen mantelkostuum maar wel mijn enige pak met een nette nieuwe blouse eronder.

P. heeft speciaal voor de gelegenheid een nieuwe outfit aangeschaft want ook hij speelt een rol in mijn poppenkast: hij moet naast mij staan om felicitaties in ontvangst te nemen. Dat hij geen letter van mijn proefschrift heeft geschreven maakt daarbij niet uit (hij heeft natuurlijk wel de samenvatting gelezen).

Het leukste onderdeel van de promotieplechtigheid is mijn presentatie de eerste tien minuten: ik leg dan aan het publiek uit waar mijn proefschrift over gaat. Mijn persoonlijke doel is dat mijn oma dit verhaal begrijpt.

Het belangrijkste onderdeel is het vragenvuur van de hoogleraren. Hier ben ik erg nerveus voor. Ik weet niet waar ik banger voor ben: voor een onmogelijke vraag of voor het moment dat de stress ervoor zorgt dat ik niet eens hoor welke vraag eigenlijk gesteld is.

Vanavond ga ik nog even goed studeren. Geen Grey's Anatomy voor mij nu.

Mijn andere columns en reviews vind je hier.

Bekijk alle logs van Suzan