Geregeld rijdt er een gele machine langs, waarvan de cabine boven mijn schutting uit steekt. Wat de herriemaker achter het stuur de kans geeft om mij goed te bekijken terwijl ik even in de tuin zit. In plaats van vogeltjes hoor ik nu gesprekken over tieten, bier en voetbal. Best irritant.

Mensen die me kennen weten dat ik een vredelievend persoon ben. Niet alleen ben ik vredelievend, ik woon ook erg vredelievend. Ik woon in een rustige keurige wijk. Langs mijn huis loopt een fietspad, daar weer langs ligt een stoep en daar naast een mooi stukje groen. Als ik in mijn tuin zit, hoor ik vogeltjes fluiten.

Aan al deze vredigheid is twee weken geleden een bruut einde gekomen. Het was zeven uur 's ochtends en ik sliep min of meer nog. Plots stond mijn huis te schudden op haar grondvesten en stuiterde mijn bed door de kamer. Compleet verbouwereerd stond ik op en keek ik uit het raam. Daar waren ze. Gele machines. Mannen in werkoveralls.

Naast mijn voortuin is nu geen lieflijk plantsoen meer, maar een parkeerplaats voor allemaal grote gele machines. Als ik uit mijn raam kijk, kijk ik recht tegen een Dixi toilet aan. Overal liggen stapels met stoeptegels en het fietspad is afgesloten. Inmiddels is er geen fietspad meer, alleen zand. Zand, stoeptegels, grote gele machines en schreeuwende mannen.

Elke ochtend is er hier een aardbeving. Het werk heeft een paar dagen stil gelegen, omdat mijn buurman heeft geëist dat er met lichter materiaal gewerkt zou worden. Hij vreesde voor zijn gevel en zijn ruiten. Er is nu lichter materiaal, dus de aardbevingen zijn minder erg. Het went ook, elke ochtend je bed uit getrild te worden.

De afgelopen dagen was het erg mooi weer, dus had ik mijn tuindeur open. Ik heb een mooi uitzicht. Groen. Nu is mijn uitzicht groen met geel. Geregeld rijdt er een gele machine langs mijn schutting, waarvan de cabine boven mijn schutting uit steekt. Wat de herriemaker achter het stuur de kans geeft om mij goed te bekijken terwijl ik even in de tuin zit. In plaats van vogeltjes hoor ik nu gesprekken over tieten, bier en voetbal. Best irritant.

Wat me nog het meest bevreemd is dat er niets mis was met het fietspad. Toch moet het blijkbaar vernieuwd worden. De werkzaamheden duren nog tot eind mei. Dat is best lang. Helemaal omdat ik inmiddels op het punt sta om met stoeptegels te gooien. Het getril, de herrie, het geschreeuw, de grote gele machines, het geloer door mijn ramen, de harde muziek... Ik ben er he-le-maal klaar mee.

Natuurlijk begrijp ik dat deze mannen het niet expres doen, dat het niet hun levensdoel is om mij te treiteren. Sterker nog, ik verwacht dat ze straks een beeldig fietspad achterlaten als ze hier klaar zijn. Tot die tijd zal ik niets anders kunnen doen dan elke ochtend knarsetandend uit mijn bed trillen, het geschreeuw en het geloer negeren en vooral proberen niet met stoeptegels te gooien.

Bekijk alle logs van Judith