Ik ben zelfs enorm verliefd. Ik heb alleen geen idee op wie. Maar toch ben ik sinds gisteren verliefd. Kan dat dan? Ja, maar natuurlijk! Verliefd zijn is namelijk gewoon een gevoel. En ook als er niemand is om verliefd op te zijn, kun je, althans, kan ik, verliefd zijn. Leuk hoor. Ik ging gisteren op zoek naar mijn slachtoffer.

Al vroeg in de ochtend ging ik naar de fysiotherapeut. Mijn fysiotherapeut is gelukkig getrouwd met kindjes. Nou ja, hij is niet getrouwd met kindjes, hij is getrouwd met een vrouw. Sámen hebben zij kindjes. Onderweg naar de fysiotherapeut zou ik de man waar ik verliefd op ben wel vinden. Een file vol mannen! Hoe groot is de kans dat hij níet in die file staat? Groot... Maar de enige leuk ogende man in de file, waar ik toch echt bijna een extra kriebel van kreeg, besloot, het was immers een bijzonder moment, zijn ringvinger in zijn linker neusgat te stoppen. Ik besloot direct daarop dat ik niet verliefd was op die beste man. Een eerste indruk moet immers goed zijn. En dit was geen goede eerste indruk! Dit soort dingen kan ik pas aan, wanneer we wat verder in onze relatie zijn.

Op de heenweg ben ik hem dus niet tegengekomen. En verliefd zijn op de fysiotherapeut was geen optie, dus ik had vreselijk veel hoop voor de rest van de dag. Een verliefd mens is namelijk behoorlijk positief!

Toen ik thuis kwam ben ik direct op de fiets richting mijn werk vertrokken. Ik had veel vlinders in mijn buik, niet normaal! Een duidelijk teken van een heftige verliefdheid. Ik wilde mijn grote liefde sms’en, vertellen dat ik echt super dol op hem ben en kriebels heb tot diep in mijn lijf. Maar, ik heb zijn telefoonnummer natuurlijk nog niet!

Onderweg zag ik mijn favoriete straatkrantverkoper. Hij grijpt altijd naar zijn hart als ik voorbij fiets of loop. Ik ben bang dat ik hem hartkwalen bezorg, maar iemand vertelde mij dat dat een teken van liefde is in het land waar deze meneer vandaan komt. Toch, om misverstanden te voorkomen, is het niet handig als ik op deze man val. Stel je voor dat hij, in de tweede week van onze verkering, sterft aan hartklachten. Dan moet ik zijn familie inlichten. En toegeven dat ik, ondanks enkele waarschuwingen, de oorzaak ben. Ook geen ideaalplaatje voor een ontluikende liefde.

Een paar straten verderop zat een rolstoelman. Gewoon, te zitten. Op de stoep. In zijn rolstoel dan. Hij was er niet voor de gelegenheid even uit gekropen om lekker op de stoeprand neer te vleien. Ik zei deze man gedag, hij kon natuurlijk zomaar de man zijn door wie ik de hele ochtend al niet kon eten. Hij droeg een trainingsbroek. Daar hou ik niet zo van. Ik hou van overhemdmannen. Met mooie lederen herenschoenen. Een leuke klok om de pols kan ook mijn goedkeuring wel dragen. Maar een trainingsbroek? Nee, mijn verliefdheid gaat duidelijk uit naar een ander. Hij miste ook een onderbeen. Niet dat ik niet verliefd zou kunnen zijn op een gehandicapte meneer met één been, maar als hij dan ook nog een trainingsbroek draagt, is dat missende been net iets teveel om verliefd op te kunnen worden. Te weinig eigenlijk.

De hele dag heb ik, tot over mijn oren verliefd, op mijn werk gezeten. Dromend over mijn prins. Of kikker. Ik kus het wel hoor, dat vieze beestje. Het beetje slijm veeg ik zo van mijn mond en die eventuele bacterie verdwijnt vanzelf. Met wat medicijnen indien nodig.

Ik ben dus verliefd. Nog steeds.

En razendbenieuwd op wie…
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease