Op een verjaardag viel halverwege een mop de kamer stil en zei mijn moeder besmuikt dat dit eigenlijk niet voor kleine oortjes was. Had ze eens geluisterd naar de liedjes die we stiekem op het schoolplein zongen dan hadden we haar ernstig in verlegenheid gebracht.

Daarnaast moest je later niet in je hoofd halen om te gaan roken, en jij zocht door de kamer die blauw stond van de rook je regenlaarsjes. En dan ben je eindelijk volwassen, dan zit je aan de verkeerde kant van de kamer tussen de Hennies met verhalen over wasmachines en diëten.

Verjaardagen zijn me soms een gruwel en vol ontzag en afgrijzen luister ik naar de mensen die in een weekend 3 verjaardagen afgaan. Je moet je ook in allerlei bochten manoeuvreren om te kennen geven dat je wilt opstappen. Geef mij maar een kroeg, je betaalt de waard en sjokt naar huis. Op een verjaardag vraag je je altijd af wie van je naaste verwanten zo ongelooflijk mis pist. Je probeert sommigen voor dronkenschap te behoeden, je ergert je aan de krijsende koters en daarnaast morst iemand wel weer tonijnsalade op je bankstel.

Maar het allerergste wat er op je verjaardag kan gebeuren is het moment dat mannen met hun mobieltje gaan spelen. Filmpjes, foto’s en geluidjes, alles moet de revue passeren. Kennen jullie de Crazy Frog nog? Als mannen van ver boven de 40 zich daarmee bezig gaan houden, dan verdampen al mijn hormonen en kan ik net zo goed veranderen in een beschilderde dakpan. Mannen hebben kennelijk een zwak voor alles waar knopjes aan zit, dan verbaast het me toch dat ze soms dat ene pretknopje van de vrouw niet kunnen vinden. Hoe erger de mobiel debiel, hoe autistischer en a-seksueler. Mijn lief is uiteraard supercool en ziet de moderne techniek als een finesse dat hij in de vingers heeft, het is iets wat ondergeschikt is aan hem en waar ook verder niet naar gemaald hoeft te worden.

Nee, een verjaardag lijkt een sociale happening, maar als iedereen vertrokken is heb je vaak geen idee hoe het met iedereen is, je moet je moeder de volgende dag bellen om te vragen hoe het nou écht met haar gaat. Wat rest zijn de kruimels op de vloer, de kringen op je tafel, de teer en nicotine in je gordijnen, de spetters op je wc-tegels en een totale apathie, een hersenschors-verkleving en een grote tegenzin voor de volgende dag dat je weer naar je werk moet. Was iedereen maar Jehova-getuige, dan hadden we geen verjaardagen meer.

Meer lezen? Klik hier

Bekijk alle logs van Kirin