Ja, u hoort het goed. Ik gebruik ‘slang’. Fuck de dokter. Niet letterlijk. Want ik zie het niet zitten om de liefde te bedrijven met mijn huisarts. Ik vind het een aardige man hoor, maar het idee dat hij met zijn lijf op het mijne kruipt, nee. Het gaat om wat de dokter zei. En om wat ik dacht, met een woord dat ik nooit gebruik. Fuck.

Deze week moest ik naar mijn nieuwe huisarts. Om tien over half negen. Ik was er om vijf over half negen. Het werd kwart voor negen. En vijf voor negen. Ik wilde eigenlijk opstaan en de receptioniste bruut te woord staan. Maar dat durfde ik helemaal niet.

Sinds de winter heb ik, zoals ik ze noem, winterogen, zelfs in de lente. Maar geen vrolijke. Mijn oogleden zijn zo nu en dan opgezwollen. Dan weer zijn ze droog en ach, soms gewoon knalrood. En als ik echt een bijzondere dag heb dan is ook de huid onder mijn ogen betrokken in dit spel. De dokter keek om drie minuten over negen naar mijn oogleden en vroeg of ik graag mascara gebruik. Ik knikte vlijtig ja. Ik ben er gek op. En ik zei dat ik normaal geproken veel meer van die zwartpaarse oogschaduw op mijn ogen smeer en dat Chanel en Dior mijn grote liefdes zijn. De huisarts zat niet op deze mededeling te wachten. Een simpele ja of nee had volstaan. Zo keek hij.

Hij gaf mij een briefje voor de allergoloog. Een allergoloog is een meneer, of mevrouw, die mensen test op allergieën. Een allergieman dus. Of vrouw. Maar in mijn wereld is het een man. Ik moet dus naar de allergieman, omdat de dokter denkt dat ik in ene allergisch ben voor iets. Contact-allergie noemde hij het. Ik dacht eerst dat dat betekent ik geen lichamelijk contact meer mocht hebben, omdat het daar dan door kwam. Zo klonk het. Dat zou mooi lastig zijn. Ik was net van plan eens enorm lichamelijk contact te gaan hebben. Maar dat mag dus nog gewoon. Al zei hij dat niet expliciet. We hadden het daar immers niet over. De allergie komt door contact van iets anders met mijn ogen. Een stofje in mascara wellicht.

‘Doe voorlopig maar helemaal geen mascara enzo meer op’ zei hij. Pardon? Dat dacht ik: Pardon? Mascara is mijn grootste vriend. Waarmee ik mijn ogen mooi, groot en mysterieus maak. Zwoel ook. En sexy. Zonder mascara en oogschaduw héb ik vrijwel geen ogen. Ik heb rood haar en een witte huid, dus ook mijn wimpers en wenkbrauwen zijn nou niet echt wat je zegt sensueel van nature. Mijn ogen vallen zonder make-up een beetje weg in mijn gezicht. Heel sneu. De dokter herhaalde zijn zin en ik zei braaf en onderdanig dat ik mijn mascara de deur zou wijzen. Maar dat was gelogen. Mijn mascara zit er nog op. Op mijn wimpers. Lekker dik. En mijn oogschaduw ligt nog in een mooie gloed op mijn oogleden. Want anders ben ik ik niet meer.

Zelfverzekerd, wetend dat ik zijn advies niet op zou volgen, stapte ik met mijn rode, geschilferde ogen op mijn fiets. Ik keek nog even om naar de praktijk en dacht ineens: fuck de dokter!

En fuck...dat denk ik anders nooit.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease