Als je relatie niet meer werkt, maak je het uit. Als je niets liever wilt dan je baas omleggen, is ontslag nemen bijzonder verstandig. De wegen scheiden zich, naturally. Maar in vriendschappen gelden andere regels bij een breuk. Eigenlijk geen.

M. en ik, we vonden elkaar meteen relaxt. We hadden de befaamde klik. In de jaren na onze ontmoeting groeiden we uit tot echte doevriendinnen. Samen nieuwe kroegen en restaurants ontdekken, theeleuten, dansen op barren, huilen om misère en lachen om domme acties. We doorstonden verhoudingen met discutabele mannen, de overgang van het studentenleven naar het Grote Mensen Domein en een aantal kleine identiteitscrises. Je zou zeggen: een solide basis. Maar wegen moeten zich ergens scheiden.

Dat scheiden van wegen gaat verdomd ongemerkt. Achteraf kan ik kristalhelder aangeven wanneer het was, maar op het moment zelf? Ik had niets in de gaten. Het keerpunt was een verhuizing, lekker cliché. M. ging samenwonen in een dorp, niet ver van hier. Maar ver genoeg.

Ze leerde nieuwe mensen kennen, was druk met haar werk en sprak zelfs over kinderen. Onze gemeenschappelijk grond brokkelde langzaam af. Want ik leerde ook nieuwe mensen kennen, was ook druk met werken en wil nog lang geen kinderen. We spraken steeds minder af en het contact bloedde langzaam dood. Ze heeft het me nog wel verteld toen ze eenmaal zwanger was. Op MSN. Wat op een prachtige manier de afbrokkelende staat van onze relatie weergeeft. We waren niet eens meer op een belbasis. Een duidelijk teken aan de wand.

Als ik er over nadenk, heb ik van geen enkele belangrijke vriend of vriendin écht afscheid genomen. We groeiden gewoon uit elkaar. Logisch, als je bezig bent je volwassen zelf te worden en je leven op eigen wijze vorm te geven. Echte vrienden hoeven er geen woorden aan vuil te maken als het moment van afscheid zich aandient. Beide partijen begrijpen de stand van zaken, maar toch vind ik het wonderlijk. Lange tijd deel je lief en leed. Na verloop van tijd steeds minder lief, nog minder leed. Totdat je niets meer deelt en afscheid hebt genomen zonder afscheid te hebben genomen. Het gaat vanzelf.

Ik heb M laatst nog één keer gezien. Misschien is het al weer een paar maanden geleden. Dat ik het niet precies weet, zegt genoeg. We kwamen elkaar tegen op het werk, ze was in gesprek met een collega. Na wat ongemakkelijke ‘hoe-is-hets’ zei ze het. “Je mag nu wel weer doorlopen”. Die zin zei alles. Ik liep door.

Klik hier om meer van mij te lezen.

Bekijk alle logs van Nathaliefje