Er was eens een tijd dat ik me uren vermaakte op het internet. Lekker Hyven, msn’en, Facebooken, Youtuben. Ik had zelfs een blauwe maandag een Twitteraccount. Het hield me op de hoogte van Wie Wat Waar was, maar toch overweeg ik digitale Harakiri.

Als echte Homo Digitalis doe ik mijn werk thuis achter een beeldscherm. Dat vraagt om meer ruggengraat dan je zou denken. Hyves en Facebook leiden me constant af, om over mijn mail nog maar te zwijgen. Ik word bloednerveus van mijn onvermogen weerstand te bieden aan net geplaatste krabbels. Of oranje knipperende vensters op mijn taakbalk. Iemand wil aandacht, dus ik moet reageren.

Ik hoor je denken: ‘Als je er last van hebt, zet je die meldingen uit en start je MSN niet meer op.’ Je hebt gelijk, het is zo simpel. Het duurde alleen even voordat ik klaar was voor deze stap, bang als ik ben om iets te missen. Geen idee wat, want mijn beste gesprekken voer ik nog altijd live en vitale informatie bereikt mij nooit via een social community. Als iemand iets meemaakt wat echt belangrijk is, kan ik nog altijd op de goeie ouwe telefoon of de deurbel vertrouwen.

Niet alleen tijdens het schrijven word ik onrustig van het aandachtzuigende internet. Bij vrienden en familie thuis voel ik de hete adem van lollige filmpjes en schokkende nieuwsfeitjes in mijn nek hijgen. Ging ik eerder gezellig bij een vriendin op de bank zitten om onze levens door te nemen, nu moet ik om de paar minuten opstaan om te kijken naar een obscure clip op YouTube of de laatste bizarre post op Dumpert, want ‘dat moet ik echt zien’.

Ik wil helemaal niet weten wat er allemaal op YouTube staat, tenminste niet als ik langskom om met je te praten. Mag ik het ook op een stukje papier krabbelen en het bekijken als ik daar zin in heb? Zullen we anders gewoon een gesprek voeren? Je weet wel, dat de één iets zegt of vraagt en dat de ander dan reageert. Doe eens gek. Het is iets heel anders dan met z’n allen om een beeldscherm staan, maar ik beloof dat het best gezellig kan worden.

Kijk, ik ploeg op zondagmiddag graag door weblogarchieven en ben dan helemaal in voor een brak msn-gesprek, maar ik wil niet constant op de hoogte zijn van ieders wel en wee. De Hyvesmeldingen heb ik uitgezet en mijn Facebookaccount sluimert al weken. MSN gaat alleen nog aan om zonder belkosten met iemand af te spreken voor een bakkie pleur. Het is ineens een stuk rustiger in mijn hoofd. Misschien zet ik binnenkort die laatste stap en blaas ik mijn laatste adem uit in de wereld van krabbels en updates. Als ik daar sterf, leef ik hier een stuk langer en gelukkiger.

Klik hier om meer van mij te lezen.

Bekijk alle logs van Nathaliefje