La Luna Roja is in 2009 in Spanje uitgegeven en is bijzonder goed ontvangen. Deze maand verscheen de Nederlandse vertaling; De rode maan. Auteur Luis Leante heeft in Spanje een belangrijke literaire prijs gewonnen en volgens El País is dit een roman die je onmogelijk opzij kunt leggen.

Om maar direct met de deur in huis te vallen, ik ben het niet helemaal met El País eens. ‘De rode maan’ is het verhaal van de Duits-Turkse Spanjaard René Kuhnheim. Geboren in Alicante, getogen in Istanbul en gestudeerd in München. René is journalist en schrijver en heeft veel aanzien verworven met het vertalen van het redelijk ontoegankelijke werk van de Turkse schrijver en dichter Emin Kemal. Gedurende hun samenwerking in Alicante raken de twee mannen goed bevriend. Helaas net niet goed genoeg, want René krijgt een seksuele relatie met Derya, de vrouw van de schrijver.

Op gegeven moment verdwijnt Derya en met moeite weet René zich los te weken van Emin. Hij gaat terug naar Madrid, waar zijn huwelijk met Berta op de klippen loopt en spreekt Emin elf jaar lang niet meer. Tot ene Ángela Lamarca René naar Alicante haalt om voor hem te gaan werken. Aan de universiteit houdt hij een lezing over zijn voormalige vriend Emin en hij raakt geïntegreerd door de mysterieuze Aurelia, die meer over zijn vriend en meester lijkt te weten dan hijzelf. Diezelfde avond krijgt hij een mysterieus telefoontje van een onbekende vrouw en gaat hij op haar aanraden naar het appartement van Emin, waar hij de schrijver dood aantreft. Op zijn borst ligt het boek ‘De kanariefokker’. Dit boek heeft René onder begeleiding van Emin geschreven, terwijl hij een affaire had met zijn vrouw. Het exemplaar wat op de borst van de dode ligt, is toevallig het exemplaar wat René aan Derya heeft gegeven. Voorin het boek staat dan ook een passionele opdracht aan deze vrouw.

En dan begint het verhaal. Of eigenlijk, de verhalen. ‘De rode maan’ is namelijk niet zozeer het verhaal van René Kuhnheim, maar ook het verhaal van Emin Kemal. En het verhaal van Derya. En het verhaal van Patricia, de moeder van René. En van Arlette en Augusto, de ouders van René. En van Wilhelm, de stiefvader van René. En van Karl, de broer van Wilhelm. Hannah, de vrouw van Karl. Tuna, de jeugdvriendin van René, Orpa, de jeugdliefde van Emin. Ismet en Basak, de jeugdvrienden van Emin. Salih, de jeugdvriend van René.

Kortom, erg veel verhalen in één boek. Daar is an sich niets mis mee. Ook wordt de lezer vrij lang in spanning gehouden over wat er nu precies met Emin is gebeurd en wat René met zijn dood te maken heeft gehad. Ook daar is an sich niets mis mee. Wat ik de schrijver echter wel kwalijk neem, is dat hij een tipje van de sluier op licht, waardoor het plot duidelijk wordt, en vervolgens twintig pagina’s volpent over de relatie tussen Wilhelm, Karl en Hannah. Het was een mooi verhaal, maar ik wilde verdulle weten hoe het af liep met Emin en René!

Tijdens het lezen vond ik het verhaal dan ook niet erg sterk. De levensverhalen van Emin en René worden afwisselend verteld. Deze verhalen bevatten erg veel parallellen, helaas net iets te veel, waardoor ik af en toe even terug moest bladeren om te lezen of het nu over René of over Emin ging. Pas na de epiloog weet je als lezer het hele verhaal en moet je inderdaad toegeven dat het een verdraaid knap en goed uitgedacht verhaal is. Vol met bijzondere gebeurtenissen en personages, passie, liefde, intriges en literatuur. Echter besef ik me dat liever tijdens het lezen en niet pas na afloop.

Daarom krijgt deze roman drie van de vijf roze kogels, terwijl een auteur als Luis Leante er eigenlijk meer verdient.

Uitgeverij Q
April 2010
404 bladzijden
Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith