Op de eerste pagina van het boek wordt Lucy elf jaar. Op de laatste pagina is ze min of meer volwassen en zit ze op de universiteit. Op de tussenliggende pagina's heeft auteur Lauren Kirshner op indrukwekkende en bijzonder grappige wijze het leven van Lucy beschreven.

Toronto, de jaren '90. Lucy is een raar kind, met rare kleding en een vreemde manier van denken. Ze vindt het moeilijk om aansluiting te krijgen met haar leeftijdsgenoten, liever houdt ze zich bezig met haar Chinese dwerghamster Charlie Sheen of haar kat Lulu. Juist door de manier waarop ze denkt en de wereld om haar heen beschouwt, kun je als lezer niets anders doen dan haar direct in je hart sluiten en hardop gniffelen om haar ervaringen.

Op de middelbare school krijgt ze het zwaar. Ze is zich er terdege van bewust dat ze heel anders is dan de populaire meisjes. Ze dragen hippe kleding, make up en ze roken. Als haar ouders besluiten tijdelijk uit elkaar te gaan en ze met haar moeder in een troosteloos flatgebouw komt te wonen, krijgt Lucy het best zwaar. Haar nieuwe buurmeisje Diana is veel wijzer dan zij en heeft al borsten. Lucy niet. Lucy is een bologige bonenstaak.

Als de puberteit echt toe slaat, krijgt ze nog steeds geen borsten, maar wel heupen met een vetlaag en een bolle buik. Haar kat gaat dood en ze verbreekt het contact met haar enige vriend; Tommy. De populaire meiden op school pesten haar, maar gelukkig besluiten haar ouders hun huwelijk een tweede kans te geven en gaat ze samen met haar moeder terug naar haar oude huis. Helaas volgt er nu geen happy end, maar Lucy worstelt zich nog steeds door haar leven heen. Ze is dun en wordt steeds dunner. Het beetje boezem dat ze had, verdwijnt zelfs. Ze eet amper nog en heeft het altijd koud. Pas als ze flauw valt op de kermis hebben haar ouders door dat er echt iets goed mis is met Lucy.

Ze wordt opgenomen in een kliniek voor meisjes met een eetstoornis en haar oude 'vriendin' Diana is daar ook. Na zes weken mag ze weer naar huis en terug naar school. Eenmaal waar in de schoolbanken lukt het haar eindelijk om een echte vriendschap te sluiten. Erin is alles wat Lucy niet is. Erin is een brutale wildebras en zij help Lucy eindelijk uit haar schuld te kruipen. Helaas paardrijlaars blijven mooie dingen niet mooi en als Erin een vriendje krijgt, verandert ze. Erin verandert zelfs zodanig dat hun hele vriendschap verandert. Gelukkig verdwijnt het vriendje van het toneel en krijgt Lucy Erin weer terug in haar leven en heeft ze een metgezel om haar bij te staan tijdens zware tijden. Er volgen goede tijden en zware tijden en als Lucy op de universiteit zit en er iets ingrijpends in haar leven gebeurt, begrijpt ze dat ze nu echt volwassen is.

Allicht had je het al begrepen, Hink Stap Sprong is een typische coming of age roman. En daar bestaan er al talloze van. Wat maakt dit verhaal van Lauren Kirshner dan zo bijzonder?

Allereerst de schrijfstijl. Kirshner heeft creative writing gestudeerd aan de universiteit van Toronto en weet derhalve niet alleen hoe ze een goed verhaal neer moet zetten, maar ook hoe je zo'n verhaal mooi vorm kan geven, zonder afbreuk te doen aan de leesbaarheid. Kortom, dit boek leest heerlijk weg. Daarnaast zijn de personages in al hun vreemdheid enorm herkenbaar en driedimensionaal. Zowel Lucy als haar ouders sluit je vrij snel tijdens het lezen in je hart. Het zijn feilbare mensen, maar toch enorm lovable. Daarnaast is het verhaal enorm meeslepend en bracht het bij mij herinneringen omhoog aan mijn eigen puberteit.

Kortom, dit is een verdraaid goede roman die vier van de maximaal vijf roze kogels verdient.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
15 april 2009
318 pagina's

Bekijk alle logs van Judith