Nicholas Sparks ken je allicht van zijn boek 'The Notebook' dat succesvol verfilmd is. 'Dear John' is ook een boek van meneer Sparks en nu ook verfilmd, met Lasse Halström als regisseur en Channing Tatum, Amanda Seyfried en Richard Jenkins in de hoofdrollen.

De jonge soldaat John (gespeeld door Channing Tatum) is op verlof als hij de mooie en vrolijke Savannah (Amanda Seyfried) leert kennen. Ze worden stapelverliefd op elkaar, maar hun relatie lijkt gedoemd te mislukken. John moet terug het leger in en Savannah moet terug naar school. Gelukkig hoeft John nog 'maar' een paar maanden in dienst te blijven, daarna zit zijn tijd er op.

Gedurende de periode dat ze elkaar niet zien, schrijven ze elkaar lange brieven. Langzamerhand leren ze elkaar beter kennen en hun liefde en verlangen wordt alleen maar sterker. Niet lang voor John zijn tijd er op zit, worden de Twin Towers aangevallen en John twijfelt of hij niet beter in het leger kan blijven om zijn land (en belangrijker nog, zijn team) te dienen. Zal hun relatie het overleven om nog langer gescheiden te zijn?

Dit liefdesverhaal is niet wat de film bijzonder maakt. Natuurlijk is het mooi om te zien hoe stapeldolgekverliefd ze op elkaar worden. Natuurlijk is het mooi om te zien hoe hun relatie verdiept door het schrijven van brieven. Nog mooier is te zien hoe de relatie tussen John en zijn vader (gespeeld door Richard Jenkins) zich ontwikkelt. Als Savannah zijn vader autistisch noemt, krijgen ze zowaar hun eerste ruzie. Natuurlijk weet John dat zijn vader 'anders' is, maar om hem autistisch te noemen gaat hem te ver.

Juist dat liefdesverhaal tussen vader en zoon, maakt deze film beter dan de meeste liefdesverhalen. Het geeft gelaagdheid aan het verhaal en je begrijpt de motieven van John ook beter. De meest emotionele momenten in de film waren voor mij dan ook niet de scènes tussen Savannah en John, maar tussen John en zijn vader.

Het is een mooie film, maar in mijn ogen niet bijster origineel. Ik vond de parallel met The Notebook erg groot, maar dit minpunt wordt ruimschoots gecompenseerd door het acteerwerk van Tatum, Seyfried en Jenkins én door de fijne soundtrack. Daarom krijgt deze film vier van de maximaal vijf roze kogels; een heerlijke lentebries, maar nog net geen zomer.

Vanaf 11 maart is deze film te zien in de Nederlandse bioscopen.

Bekijk alle logs van Judith