Op een kraakheldere zondagochtend in de winter van 2010 stond ik te roken op een balkon in een prachtwijk. Het had gesneeuwd. Een jongetje rende soms een stukje en stopte dan weer. Hij wist niet zo goed wat hij er mee aan moest. Soms weet ik ook niet zo goed wat ik moet doen in een prachtwijk.

Ja roken, dat dan weer wel. Ik was bij een goede vriendin. Ze heeft twee wandelende takken. Die heten Viktor en Rolf. Een van de twee had afgelopen nacht in de drinkbak gepoept. Dat zei mijn vriendin. En ze zei ook dat ze de eitjes bewaarde, want ze wist niet hoe lang Viktor of Rolf nog zou leven.

Eigenlijk stonden we op het punt om naar het station te gaan. Ik ging naar huis. De avond daarvoor had ik in deze prachtwijk op tv een hele goede cabaretier gezien. En toen nog een goede film zonder reclame. Maar nu zou mijn goede vriendin me overleveren aan de NS. Niet dat ik wat had uitgespookt hoor. Maar het was wel weer tijd om te gaan.

Maar het was natuurlijk veel te koud. Dus de treinen reden niet. Ik kocht een thee en ging in de wachtruimte zitten. Tegenover mij zat een relaxte gast. Ik zat in de zon. Een bankje naast mij zat een dramaqueen. Ze belde al haar collega’s. Ze praatte nogal hard, dus ik denk dat haar telefoon kapot was. Of ze had T-mobile. Kunnen ze naast de prachtwijken ook prachtnetwerken aanwijzen? Of prachtpolitici? Gister had die cabaretier ook iets gezegd over een prachtpoliticus. Iets waarvan ik me afvroeg wat de koningin daar van zou vinden. Of misschien moest Maxima daar een beetje van giechelen.

Toen kwam mijn trein binnenrijden. Ik was ondertussen dit stukje aan het schrijven. Ik had een pen van de NS waarop stond ‘uw mening telt’. Maar soms heb ik niet echt een mening. Soms ben ik dat jongetje in de sneeuw van een prachtwijk en heb ik geen idee.

Meer lezen? Klik hier

Bekijk alle logs van Kirin