Was die colonne grijze schuifelende mensen nou echt op weg naar de bus die wij ook moesten hebben? Het leek er wel op. Sommigen zelfs in het bezit van een rollator èn canvas trolley.
Wij gingen een dagje serieus knutselen op de creatieve hobby- en handwerkdagen in Den Bosch.

De knotsgekke kaarten- en scrapdagen lieten wij wijselijk aan onze neus voorbij gaan. Er zijn grenzen.
De naar lelie riekende dame achter mij met het fijne permanentje had er flink de sokken in. Zij parkeerde haar schoudertas tegen mijn ruggenwervels en begon te klagen over de snijdende wind.
Gelukkig kwam niet veel later de bus die ons naar het beursgebouw zou brengen. En na een kleine 15 minuten waren alle senioren de bus ingekropen.

Aangekomen in de Brabanthallen volgde de volgende mededeling:
“Alle mensen met een e-ticket, dat is een op internet besteld kaartje die u zelf heeft kunnen uitprinten op een blaadje, kunnen doorlopen naar de hoofdingang”

En het lot wilde dat wij twintigers de enigen waren met een e-ticket.
Wat heerlijk, geen wachttijd.
Bij het eerste kraampje stonden wij wild enthousiast met bedrukte stofjes te wapperen.
De verkoopster stond smakelijk te lachen. “Wat leuk, jonge mensen!”

Ik moet toegeven dat wij er wel een beetje als verstokte oude huisvrouwtjes bij liepen. Het blijft immers een beetje suf.
Toch is er best veel te zien op zo’n beurs.
We hebben zelfs met de hand schapenwol gesponnen op een handspinnewiel.
En een interessant gesprek gevoerd met een vrouw die lid was van de sokkenclub en haar collectie gebreide sokken even wilde laten zien. Ze vertelde dat het een eitje was om zelf je sokken te breien, je hoefde alleen maar een stuk of zes breitechnieken onder de knie te hebben.

Beleefd knikte ik een paar keer naar de dame en R. was alweer verdwenen in een bak met kralen. Ik probeerde voorzichtig de sokkenvrouw af te schudden. “Mevrouw, ik kan en wil niet breien!” was mijn laatste wanhoopskreet.
Dit gaf resultaat want ze draaide met sok en al richting de vrouw naast mij en maakte haar verhaal af.

Er waren ook allerhande workshops te volgen. Van keramiek tot sieraden maken.
Wij besloten een beestje te maken van wolvilt. Volgens de man (!) die de workshops gaf, zouden wij daar twintig tot dertig minuten mee bezig zijn.
Anderhalf uur en een zere schouder later waren onze prachtige creaties klaar, een niet te evenaren pinguïn en een slak. De beste man had niet verwacht dat wij zo secuur te werk zouden gaan. Tja, als je iets doet, doe het dan goed!

Al met al was het een gezellig dagje en heb ik weer een hoop geleerd en gezien. Mensen kijken blijft ook een heerlijke bezigheid op dat soort dagen.
Mocht het gaan kriebelen, vandaag en morgen van 10:00 tot 17:00 kan je je nog verkneukelen in de Brabanthallen.

--------------------------------------------------------------------------------------
Voor al mijn columns klik hier.

Bekijk alle logs van Leura