Als de zon schijnt, gaan mensen flirten. Echt waar. Waarschijnlijk, omdat ze vrolijk worden van de zon. Dan gaan ze lachen en lachende gezichten zijn aantrekkelijk. Mensen gaan elkaars ogen weer opzoeken in plaats van weg te duiken in hun sjaal. Of dikke kraag. Ze komen weer te voorschijn. Net mollen.

Ik fiets weer. Ook al is het nog koud, de ochtendzon zorgt ervoor dat ik in een veel te koude lentejas op mijn fiets stap. Mijn winterjas ben ik zat. Meer dan zat. Mijn lentejas staat en voelt vrolijk. Ik zet mijn zonnebril op en daar ga ik dan. Sommige medefietsers dragen nog wel een winterjas en handschoenen, maar anderen voelen wat ik voel. Lente. Want als ik vanmorgen aan die meneer had gevraagd of het niet wat fris was om in pak, zonder jas, met alleen een sjaaltje te gaan fietsen, had hij vast bibberend ja geknikt. Daarom heb ik het niet gevraagd. Want het zag er bijzonder aantrekkelijk uit, zo’n man op een oude fiets in een Italiaans maatpak, zonder jas. En dat allemaal, omdat de zon scheen. Ik heb naar hem gelachen in mijn te koude jas met een blik die verklapte: ik heb het ook steenkoud, maar wat is lentegevoel leuk he?

In de pauze ga ik naar buiten, wandelen langs het water. En ineens lopen er veel mensen bij het water. Werkende mensen. Zij hebben allemaal de zon gezien. En ze zijn vrolijk. Vrolijke mensen zijn leuk. Vrouwen lopen al in rokjes dragen wat vaker kortere, wel nog warme, jasjes. Heel soms dragen ze al een licht gekleurde trenchcoat. Ik wilde mijn witte trenchcoat ook al aan, maar dat is geen lente, maar hoogzomer look. Ik wacht dus nog maar even, ik sla nogal eens door. De mensen lachen weer naar elkaar, ze begroeten elkaar en lachen nog wat meer. En dat allemaal door de zon. Want in de winter deden ze dat niet. Ik denk dat de meesten, net als ik, toen ook last hadden van wintergedoe, zoals droge, ontstoken ogen, grieperige snotneuzen en koortslippen. Dan is naar elkaar lachen en flirten niet echt leuk. En ook niet bijster succesvol. Dus het komt duidelijk door de zonnestralen.

Maar de zon werkt ook door in de avond. Ik kom regelmatig op doordeweekse avonden in de stad. Dan zijn er doorgaans niet veel mensen. Maar nu, ook al is het in de avond steenkoud, is het ineens bomvol in de kroeg. Ook op dinsdag- en woensdagavond. En dat komt echt gewoon door de vitamine D die in de huid van de mensen is opgenomen. De hersenen krijgen denk ik het signaal dit vast te houden tot laat in de nacht. Of het is gewoon lang houdbaar. Hoe dan ook, de mensen zijn in de avondkou nog steeds lentevrolijk, ze flirten er op los, lachen en spreken elkaar weer aan. De man bij de tramhalte verstond ik niet. Ik heb maar aardig gelachen en ja geknikt. Al heb ik geen idee waarop.

Lente. Zon. En net als alle anderen word ik er ook blij van. De eerste zonnestralen hebben mijn gezicht al voorzien van sproeten. Ik verlang naar terrassen, naar etentjes met gezellige mensen en vooral naar al die lachende, open gezichten.

Want niets is leuker dan vrolijke mensen, zonder jas in zomerse kleding, die onschuldig flirten in de lentezon.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease