Daar sta je dan vol goede moed. “Dit jaar moet en zal ik in die waanzinnige gouden bikini passen van merk x”. Ik betrap mezelf er elk jaar weer op dat ik zo rond maart of april (soms ook pas mei) bij mezelf denk: “En nu is het mooi geweest met de burgers, flappen, sticks en chips, nu ga ik echt die 5 overtollige kilo’s kwijtraken”.

Moet ik er ook eerlijk bij zeggen dat het gevoel van optimisme en enthousiasme na enkele weken weer verdwijnt om diep weg te zakken in mijn lovehandles. Hoe komt het toch dat ik elk jaar er weer intrap? Mezelf weer wijsmaak dat dít jaar mijn jaar wordt op het gebied van een strak lijf?

Ik denk dat het de lentekriebels zijn. Nou correctie, ik denk het niet, nee ik WEET het. Zodra dat eerste zomerbriesje van zich laat horen, de eerste dag dat je weer heerlijk bezweet op je werk aankomt, omdat je natuurlijk nog steeds met je winterjas rondloopt, het eerste stelletje dat zich nestelt op een bankje in het park om voor het eerst te gaan vozen samen.

Het zijn die dingen die ervoor zorgen dat ik zwaar in de stress schiet, omdat mijn lijf nog niet zomer- proof is. Maar het is mooi geweest, dit jaar trap ik er niet meer in. Ik zal dit jaar gewoon toegeven aan mijn eetlust en mijn gebrek aan motivatie om vier keer per week de sportschool te betreden.

Dit wordt het jaar waarin je mij niet zult horen zeggen: ‘Nee hoor dat ijsje hoef ik niet, ik ben aan de lijn” of “Nee, ik ga niet mee shoppen, want ik ga een lekker stukje rennen”. Ik ga en kan het toch niet volhouden dus ik vrees dat ik gewoon het feit moet accepteren dat ik volgend jaar rond maart of april ( wellicht mei) weer voor die spiegel sta inclusief lovehandles en gouden bikini.

Bekijk alle logs van NicFinch