Met een klein leger aan vrienden en familieleden dat deze lente verjaart, hoef ik mij de komende drie maanden niet te vervelen. Ik geef iedere week acte de présence op een feestje. Of twee, of drie.

Met een klein leger aan vrienden en familieleden dat deze lente verjaart, hoef ik mij de komende drie maanden niet te vervelen. Ik geef iedere week acte de présence op een feestje. Of twee, of drie. Mijn weekenden zijn geannexeerd door een eindeloze stroom feestvarkens. De zomer is hét seizoen voor menselijke voortplanting, dat lijkt mij bij dezen bewezen. Anders staarde ik niet in een overvolle agenda, slaaf van de gevolgen van deze zomerse geilheid.

Een verjaardag vieren is zo lekker voorspelbaar. Zeker als je er veel achter elkaar viert. Maar ik mag niet klagen, ik ben de jarige niet. Observeer deze goed, de eerstvolgende keer dat je geïnstalleerd bent met een stuk vlaai en een kop koffie. Kan je lachen. Jarigen zijn letterlijk het lijdend voorwerp van het feest. Je ziet ze af en toe voorbij zeilen met een dienblad vol glazen, ondertussen hapjes op strategische plekken zettend. Of ze staan in de keuken, ‘alvast wat afwas weg te werken’. Tijd voor een gesprek hebben ze niet, je moet het als genodigde doen met wat soundbites die ze in het voorbijgaan roepen. De druk is natuurlijk ook gigantisch, want het moet de beste verjaardag ooit worden. Vreemd, want elk jaar is er immers een herkansing. Of zit de kracht achter zoveel bewijsdrang in de onzekerheid óf er wel een herkansing komt? Je weet het niet, je kan maar zo een modelvliegtuig tegen je hoofd krijgen. Ik noem maar iets.

Toen ik klein was kreeg je op zo’n verjaarsfeestje vooral kaas, gevulde eieren en worst te kanen, maar nu word je met tapas en moeilijk Aziatisch fingerfood om je oren geslagen. En er is natuurlijk voor een vermogen aan drank en fris ingeslagen. Dat punt is van groot belang. Verjaardagen worden immers pas echt interessant als de drank gaat vloeien. Dan komen de tongen los, worden de meubels aan de kant geschoven en beleef je die avonturen waar je nog lang over napraat. Ik heb een oudere buurman een performance zien geven op de klanken van I Wanna Be A Hippy. Een vader zien wegdommelen in een gemakkelijke stoel, glas in de hand, stuk citroen in zijn opengevallen mond. Zijn zoons stonden er gniffelend foto’s van te maken. Een vriend besloot spontaan dat de tuin aan een make-over toe was en eindigde op de grond, nog één tak van een noodlottige boom in zijn hand. Of een klassieker: de tante die net iets teveel wijn heeft genipt en haar diepste - en meest gênante- geheimen onthult. Alweer.

Ik heb er eigenlijk ontzettend veel zin in, deze lente vol jaarwisselingen. Dat ik minstens twintig ludieke cadeaus en dito feestoutfits moet bedenken, is pinda’s vergeleken met de voorbereidingen die de feestvarkens zelf moeten treffen. Ik zal bemoedigend naar ze lachen als ik een zalmwrap met zelfgemaakte pesto in mijn mond steek en nog een ijskoude rosé inschenk. Op die momenten zal ik mijn beste voornemen ooit scherp voor ogen houden: nooit, maar dan ook nooit, zal ik nog zo’n verjaardagsfeest geven.

Klik hier om meer van mijn hersenspinsels te lezen.

Bekijk alle logs van Nathaliefje