Vroeger niet. Ja, wel als er wat ergs aan de hand was, of als ik pijn had. Na een val, van mijn fiets ofzo. En nu jank ik bij alles wat ik op televisie of het witte doek zie.

Een film is nog geen uur bezig en ik heb er al een paar keer tegen aan gezeten, tegen het huilen. En op het einde ga ik los, gênant gewoon. Maar, alleen als ik alleen ben. Ik huil niet publiekelijk. Niet in de bioscoop dus. Ik ben niet zo’n openbaar snikkende vrouw. Ik haal niet eens snifferig mijn neus op. Gewoon helemaal niks. Dat hou ik mooi in tot ik thuis ben. De bioscoop is vijfenveertig stappen van mijn huis. En vijfenveertig stappen plus een lift-ritje van zeven etages is best te doen.

Thuis jank ik ook bij niet-filmigheden. Ook dus bij gewone televisie. Kindertelevisie bijvoorbeeld. Zondagochtend, VPRO ochtend. Van kinds af aan kijk ik op zondagochtend naar VPRO programma’s. Leuk! Als kind hoefde ik niet te huilen op zondagochtend. Nu, drieëndertig lentes jong, jank ik wat af. Neem het televisieprogramma ‘De taarten van Abel’. Abel maakt met een kindje een taart voor iemand. Voor een persoon die iets voor het kind heeft gedaan, die het kindje geholpen heeft, of op wie het kind gewoon hartstikke dol is, omdat diegene zo lief is. Abel stelt dan de juiste vragen en het kind gaat vertellen hoe hij of zij bijvoorbeeld de dood van één van de ouders ervaart. Of waarom hij een vergroeid gezicht heeft, of waarom ze zo verdrietig is of wat dan ook. Janken gegarandeerd. Vooral wanneer het kind de taart naar de liefde in kwestie gaat brengen en zelf ook stiekem moet huilen, maar stoer wil blijven en het inhoudt. ‘Huil maar kind!’, roep ik dan vanaf de bank.

Soms lukt het niet. Dan kijk ik een film met huilmoment...NIKS! Dan komt er gewoon helemaal niks. Terwijl ik het dan wel zou willen. Het komt eigenlijk altijd op momenten dat ik er vaak geen zin in heb. Zondagochtend jankend de dag beginnen is niet echt heel erg hieperdepiep! Mijn make-up is daarna ook niet meer mooi op te brengen. Jammere situatie dus.

Een vriendin van me heeft het ook. We vragen ons ernstig af waar het mee te maken kan hebben. Ik heb haar al verdacht van een zwangerschap. Maar nee. Ook met ongesteldheid heeft het niets te maken. Dus hebben we bedacht dat het aan de leeftijd ligt. Ouderdomhuilen of iets dergelijks.

Want toen ik in de twintig was had ik namelijk nog nergens last van.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Wil je meer van me lezen, klik dan hier.

Bekijk alle logs van Marlease