Daar staan jullie dan. Hij met een pc in zijn handen, jij met wat fotoboeken. Een rilling loopt over je rug terwijl je toekijkt hoe je geliefde thuis afbrandt. Gehuld in een pyjama zie je langzaam al je spullen verloren gaan.

‘Ze’ zeggen dat je niet teveel waarde moet hechten aan spullen. “Je kan het niet meenemen in je graf”, roepen ze dan. Of iets in die trant. Zoals zo vaak ben ik het niet eens met dat onzichtbare meningenleger. ‘Ze’ vergeten even dat spullen een reflectie zijn van jezelf. Ze maken je ervaringen en herinneringen tastbaar en laten zien wie je bent, waar je van houdt. Als een allesverzengende fik je daarvan beroofd, blijf je leeg achter. Met alleen de herinnering aan al die mooie spullen.

Goed, een ordinaire kaasschaaf of bloempot kan je bij de Xenos op de kop tikken. Maar die kaasschaaf kan ook een erfstuk zijn van je oma. Een voorwerp waarmee je haar talloze keren kaas zag schaven. Misschien heb je die bloempot gekregen van een goede vriend en zit er een hilarische anekdote aan vast. Dan is zo’n ding ineens niet meer zo ordinair. En meenemen in het graf, daarover is het laatste woord nog niet gesproken. Een beetje Romein of Egyptenaar nam met liefde zijn halve huisraad mee naar het hiernamaals. Ik bedoel maar, dat kan dus best.

Zonder onze spullen voelen we ons leeg, alsof we niet bestaan. Maar het ironische is dat mensen met veel spullen zich hetzelfde voelen. Misschien nog wel leger. Je kent ze wel, de types die altijd iets nieuws hebben als je langskomt. Een flatscreen van vijftig inch, auto met dvd-spelers, poepiedure merkkleding, gadgets die na een week al vervelen. Ze hebben veel, maar zijn nooit tevreden. Misschien kan je beter alles kwijtraken door het noodlot, dan depressief in je propvolle huis zitten. Als je niks hebt, weet je tenminste zeker waarom je je zo kut voelt en ben je blij met wat je nog rest, zoals je pc en wat fotoboeken.

Ik houd ervan om spullen weg te gooien, al was het maar om het noodlot voor te zijn. Om de paar maanden leef ik me uit in een aanval van minimalisme. Mijn kast hangt dan ineens vol kleren die ik nooit draag, keukenkastjes staan vol spullen die ik niet gebruik en de badkamer lijkt afgeladen met nooit geopende crèmes. Koortsig begin ik te verzamelen en te sorteren. Wat gaat naar vriendinnen, de kringloop of de vuilnisbak? Maar er is één categorie spullen die ik niet kan weggooien. Boeken. Het zweet breekt me uit bij het idee mijn zorgvuldig opgebouwde verzameling te verliezen.

Bij iedere opruimaanval loop ik mijn collectie na. Het ene na andere boek belandt op de bewaarstapel. Ik ben kansloos. Een boek dat mijn huis betreedt, verlaat het niet meer. Tenzij ik het heb geleend. Wat ik tegenwoordig maar doe, anders houd ik geen kastruimte over voor de spullen die ik toch niet kon missen. Misschien hebben ze wel gelijk en moet ik er minder waarde aan hechten. Dat graf wordt anders ook zo groot.

De Amerikaanse stand up comedian George Carlin had overal een mening over, dus ook over spullen. Kijk en luister hier naar zijn visie op bezit.

Klik hier om meer van mijn hersenspinsels te lezen.

Bekijk alle logs van Nathaliefje