Morgenavond heb ik een filmpremière. Rode loper, BN'ers, de hele rambam. En de dresscode is black tie. Ik hou me graag aan dresscodes. Maar ik heb niet zo heel erg veel galajurken in mijn kast hangen. Drie, om precies te zijn. En die heb ik al vaak zat aan gehad. Dus moest ik een nieuwe kopen.

Op de fiets (want lente) ging ik naar de stad. Naar dat ene winkeltje waar ik en mijn zwarte kerstjurk vandaan heb en mijn felroze lakpumps. Blijkbaar wist de jurk dat ik zou komen, want ik had haar meteen te pakken. Nachtblauw, geplisseerde stof, een beeldig rugdecolleté en allemaal mooie steentjes en glimdingen. Best duur. Maar belachelijk mooi.

Zowaar vrolijk huppelde ik het pashokje binnen. (Normaliter haat ik winkelen. En passen.) Ik gooide mijn baggy spijkerbroek op de grond en wurmde mezelf voorzichtig in de jurk. Ik kwam het pashokje uit en mensen keken naar me. Voor de spiegel begreep ik waarom.

Aan de hanger was de jurk al belachelijk mooi, maar om een vrouwenlijf gedrapeerd was ze nog mooier. Ik zag mezelf al paraderen over de rode loper, nageroepen door hordes schreeuwende fans (Is dat.. ja! Ja! De hoofdredactrice van PinkBullets.nl!), verblind door het geflits van alle fotografen die niets anders konden dan mij fotograferen. (Anniek wie? Bracha hoe?) Ik bekeek mezelf nogmaals goed in de spiegel en hoorde het gejuich verstommen.

De. Jurk. Paste. Niet.

Ze was te wijd. En dan is een rugdecolleté niet veel anders dan een bouwvakkersdecolleté. Ze lubberde om me heen en sleepte over de grond. De verkoopster zag mijn ongelukkige blik en vertelde me dat ze hem in konden nemen, maar dat het wel prijzig zou worden omdat een groot deel van de steentjes losgestikt zouden moeten worden. Ik vertelde dat het me niets kon schelen hoeveel het zou kosten, want dit was mijn droomjurk. Mijn prinsessenjurk. De jurk waarin ik me mooi en zelfverzekerd voelde. De jurk waarin ik me Aurora waande. Ik hoorde de juichende massa weer aanzwellen. Tot de verkoopster me vertelde dat het wel een paar dagen zou duren eer de jurk klaar was.

Verbijsterd keek ik haar aan.

'Maar, ik moet hem morgen hebben' pruilde ik. Ze pakte een andere jurk. 'Deze is ook mooi en ik denk dat deze je ook fantastisch staat'. Nukkig en met tegenzin schreed ik terug mijn pashokje in. De jurk die ze me had gegeven was inderdaad mooi, maar was niet geplisseerd, had veel minder steentjes en geen rugdecolleté.

Mijn hele droom kapot door zoiets stoms als een pasvorm. Onder protest hees ik mezelf in de andere jurk en stampte naar de spiegel. Gejuich barstte los, iedereen applaudisseerde en schreeuwde mijn naam (in mijn hoofd dan hè!). Deze jurk paste namelijk wel. En hoe! Het leek haast alsof ze op maat was gemaakt. En ook al was ze minder indrukwekkend dan de andere jurk, ze deed zeker niet voor haar onder qua glamourgehalte. Na nog een blik in de spiegel wist ik het zeker. Dit was haar. Mijn jurk.

Aurora is klaar voor het bal.

Bekijk alle logs van Judith