Vorige week was hij al twee keer voorbij gekomen. Ze zaten om de benen van jonge hippe dames. Ik begon me af te vragen of ik mijn exemplaar nog had bewaard. Ik begon me ook af te vragen of ik er niet te oud voor was.

In mijn kledingkast heeft heel lang de oude spijkerbroek van mijn moeder gelegen. Begin jaren 80 had ze een prachtige Levi’s met scheuren en lapjes. Die spijkerbroek heeft ze 10 jaar geleden aan mij gegeven. Heel lang heb ik hem bewaard in de hoop dat het ooit weer in de mode zou komen. En nu is ie weer helemaal terug en geheel volgens Murphy’s wet blijkt dat ik de Levi’s heb weg gedaan. Ik breek nu mijn zere hoofdje over wat ik op dat moment gedacht zou kunnen hebben.

Nu moet ik overwegen of ik zo’n broek dan maar ga aanschaffen. Want ik luid binnenkort mijn laatste jaar als twintiger in. En ik heb laatst ook nog beweerd dat ik nu toch echt te oud ben voor T-shirts met grappige teksten. Dus tja, geldt dan niet hetzelfde voor gescheurde spijkerbroeken? Met een mooie blouse en pumps is dat best leuk. En dan alleen met het uitgaan. Maar dan dient de volgende vraag zich aan: hoe vaak ga ik nog uit? De laatste keer dat ik echt ben gaan dansen was bijna een jaar geleden.

Ik begin me nu eerlijk gezegd het absurde karakter van de gescheurde spijkerbroek in te zien. De Levi’s van mijn moeder was gewoon echt versleten. Zij heeft hem ooit van haar spaargeld gekocht en het zo lang mogelijk willen behouden met al die lapjes. Maar het schijnt dat je tegenwoordig gescheurde spijkerbroeken kunt kopen. En dan krijg je niet eens korting. Alsof ik een Seat met een sterretje in de voorruit koop. Of een laptop met dode pixels, een condoom met een gaatje, tandpasta met spinazie, natte lucifers. De kapotte spijkerbroek is net als de wax die je de net-uit-bed-look geeft, of de make-up waar je smokey eyes mee kunt maken. Om smokey eyes te maken moet je van heel goede huize komen, want het komt er in de praktijk op neer dat je eruit ziet als een vlekkerige junk. Ik vraag me ook af wat ik tegen iemand uit een ontwikkelingsland moet zeggen over onze modegrillen: wij hebben het zo goed, dat we er geld voor over hebben om er crappy uit te zien! Jeuj!

Welbeschouwd zou je sommige modegrillen als welvaartsziekten kunnen bestempelen. Maar dan geldt die diagnose voor mij ook, aangezien ik serieus heb overwogen om de Levi’s weer uit de kast te trekken. De enige diagnose die voor mij misschien juist is, is een aan quarter-life-crisis gerelateerde fashion depression. Ik laat de gescheurde spijkerbroek aan mij voorbij gaan. Was het maar weer weekend!

Meer lezen? Klik hier

Bekijk alle logs van Kirin