Het was weer een ouderwets gezellige avond geweest. We hadden lekker zitten beppen en joelen en nu ging de visite weg. Na 3 dikke smakkerds op de wangen die nog gloeiden van de wijn stapten ze in de auto. Ze reden langs het huis, wij zwaaiden uitbundig en toen…TOeToet!

Ik heb altijd gedacht dat vrienden van ánderen toeterden. Onze vrienden toeterden niet. Tot afgelopen weekend. Ik vraag me af wanneer het toeteren bij mij in diskrediet is geraakt. Ik denk dat dat ergens in mijn puberteit is geweest. Want als kind vond ik het geweldig om te toeteren. Als ik alleen in de auto bleef terwijl mijn moeder boodschappen deed dan ging ik altijd toeteren. En dan maar hopen dat iemand van schrik een pak eieren liet vallen. Maar op een dag fietste ik, brugwup, naar de stad. Ik werd ingehaald door de buurman en de lolbroek toeterde heel hard. Mijn beugel sprong bijna uit mijn mond. Vanaf die dag vind ik toeteren gewoon gênant.

Je kunt toch gewoon een raampje opendraaien en zwaaien? Zo deden we dat altijd bij oma, en zij bleef dan ook altijd op de uitrit staan totdat je de hoek om was en uit het zicht verdwenen. En je kunt altijd nog een kaartje sturen en zeggen hoe gezellig je het vond. Of voor de mensen van ná 1980: een krabbel, sms of mail.

Mensen die onnodig claxonneren lopen overigens het risico dat ze worden bekeurd. Ik vraag me ook af wat mensen beweegt. Toeterende mensen doen me denken aan merels die kwetteren voor gevaar. Want kwetterende merels zeggen eigenlijk: ‘er loopt een kat door de tuin en ik zit hier! Want ik ben achterlijk!’. Dat kwetterende merels nog niet allemaal te grazen zijn genomen is me een raadsel. Ik denk dat ik stop met vetbollen ophangen. En ik laat toeterende mensen de volgende keer net iets te lang met een leeg glas zitten.

Meer lezen? Klik hier