Wat te doen met mijn leven? Ik kan toch niet eeuwig als data-entry typiste werken? Ik stel het me even voor: bij ieder verjaardagsfeest moet ik dat als antwoord geven op de vraag ‘Zeg, wat doe jij eigenlijk?’.

Onverdraaglijk. Ik moet voorjaarsschoonmaak houden in mijn werkende bestaan. De bezem gaat erdoor. Een gepimpte bezem welteverstaan.

Er is op zich niets mis met administratief werk. Ik ben niet vies van een stevig potje kantoorhumor en ben dol op de geur van vers geprint papier. Maar toch kan ik niet jarenlang nota’s verwerken. Ik ben van de MTV-generatie en wil spanning, avontuur en creativiteit! Maar dat wel vanuit standje kadaver op de bank bereiken. Wat een tweestrijd. Ik breek mijn brein erover, maar al breinbrekende dendert het dagelijks leven over mij heen. En dat dagelijks leven vind ik behoorlijk complex.

Elke dag weer opstaan, uiterlijk fatsoeneren, werken, huishouden doen, schrijven, mijn geest laven aan boeken en tv, slapen. Sociaal doen hoort er ook bij: koffiesessie hier, feestje daar. Dan nog even zweten in de sportschool en af en toe iets cultureels doen. Waar haal ik de tijd vandaan om een plan voor een grandioze toekomst te smeden? Toen ik bijna mijn verstand verloor door dit dilemma, kwam ik de bezemman tegen. Net op tijd. Hij inspireerde mij om voor mijn droom te gaan. En hij verkoopt bezems, vandaar zijn benoeming tot bezemman. Hij verkoopt bijzondere gepimpte bezems. Daar wordt hij gelukkig van en hij verdient er ook nog genoeg geld mee. Ontzag alom van mijn kant.

Door het verhaal van de bezemman zag ik ineens het licht. Ver zoeken is nergens voor nodig. Ieder mens weet wat zijn passie is, ook al zit het diep weggestopt. Ik heb dan wel journalistiek gestudeerd, maar ik hoef niet de nieuwe Clairy Polak te worden. Mijn ouders zouden daarmee wel de blits maken op die saaie verjaardagen, maar toch. Ik hoef ook niet badend van angstzweet verslag te doen vanuit één of andere brandhaard, omdat oorlogscorrespondent zijn zo retespannend klinkt. Ik kan gewoon doen wat ik leuk vind. Waar ik goed in ben: schrijven. En tot die tijd mijn huur en brood verdienen met administratief werk.

Dit besef had ik nodig, anders had ik mijn haar uit mijn kop getrokken van toekomststress. Ik kan verder namelijk niet zoveel. Ik ben niet technisch en ben dus waardeloos als monteur. Wetenschappelijke ontdekkingen laat ik liever over aan de Phd’s van deze wereld. Die kunnen goed analyseren, iets waar ik geen geduld voor heb. Mensen met zielenpijn bijstaan is ook al niet mijn ding. Los je problemen maar zelf op. En als typemiep heb ik twee opties. Of ik kwijn langzaam weg óf ik moord op een goede dag mijn collega’s uit. Geen goed plan.

Mijn talent ligt meer in de lijn van ouwehoeren. Op schrift. Teksten, dat zijn mijn gepimpte bezems. En die kun je vanaf nu lezen, hier op Pink Bullets. En dan ooit, als ik me maar lang genoeg vastbijt in deze ambacht, kan ik ervan leven. Net als de bezemman.

Bekijk alle logs van Nathaliefje