De Groeve (The Quarry) is in 1995 al door Zuid-Afrikaan Galgut geschreven. De roman is verfilmd en nu eindelijk in het Nederlands vertaald. Het eerste wat me opvalt, is de kwaliteit van de vertaling, die is namelijk ontzettend goed. Bijna net zo goed als het verhaal zelf.

We volgen een naamloze man, die overduidelijk op de vlucht is voor iets of iemand. Een dominee besluit hem te helpen en biedt hem eten, drinken en een lift aan. De dominee -Frans Niemand- is onderweg naar een township waar hij de nieuwe dominee wordt.

Vlak bij de township is een verlaten groeve en daar aangekomen vermoord de naamloze man de dominee. Midden in de groeve vindt hij een soort tuin en daar verbergt hij het lichaam van de dominee. Hij rijdt door naar de township en stelt zich voor als Frans Niemand, de nieuwe dominee. Diezelfde nacht wordt er in zijn auto ingebroken en worden alle spullen van de dominee gestolen. Zo ontmoet hij de plaatselijke politie-inspecteur; inspecteur Mong. Inspecteur Mong lost -zoals het een goede agent betaamt- vrij snel de inbraak op en arresteert de gebroeders Valentine en Small. Valentine en Small zijn niet alleen dieven, maar ook wiettelers. In een groeve vlak bij de township telen ze hun kostbare planten.

Juist ja, in diezelfde groeve waar het levenloze lichaam van de echte dominee is gedumpt. Al vrij snel wordt dit lichaam gevonden en wordt het erg spannend voor onze naamloze vriend.

'De Groeve' is een bizar goed geschreven boek en een bijzonder spannend verhaal. Als lezer zit je meer in de stress dan de hoofdpersoon, die blijkbaar zonder enige scrupules een dominee heeft vermoord en zijn plaats inneemt. Ook al zit er een aardig tempo in het verhaal, Galgut heeft de tijd genomen om bepaalde situaties, de omgeving en het landschap uitgebreid te beschrijven, waardoor de sfeer erg versterkt wordt. Het enige wat hij niet beschrijft, zijn de motieven van de naamloze hoofdpersoon. Toch is dat geen gemis.

Helaas paardrijlaars vliegt Galgut bij het einde uit de bocht. In de laatste paar hoofdstukken gebeurt zo veel, dat het voor mij niet meer te volgen was. Het is niet duidelijk wie er bedoeld wordt met 'hij' (het kan de naamloze hoofdpersoon zijn, boefje Valentine of zijn broertje of allicht wel heel iemand anders) en dat leest erg verwarrend. Ondanks de verwarring leest het wel mooi, want bij het einde gaat het tempo nog meer omhoog en voel je je net als de personages in het boek bijzonder opgejaagd.

Kortom, dit is een goed verhaal, geschreven door een zeer getalenteerde schrijver en derhalve zeker vier van de vijf roze kogels waard. Helaas voel ik me genoodzaakt een hele kogel af te trekken vanwege het slordige einde.

Uitgeverij Querido
Maart 2010
145 pagina's

Meer boeken?

Bekijk alle logs van Judith