- ‹ vorige
- 3990 of 5936
- volgende ›
Is een cabaretier met een depressie grappig? Nee. Het is treurig, heel treurig. Maar Mike Boddé heeft zoveel talent dat het hem is gelukt om een indrukwekkend boek te schrijven over zijn depressie. Gevuld met treurige momenten, maar ook met veel humor.
In 1991 won Mike samen met Thomas van Luyn het Groninger Studenten Cabaret Festival én het Amsterdams Kleinkunst Festival. Ze werden door het hele land geboekt en hun shows ontvingen veel goede kritieken. Reden genoeg om gelukkig te zijn, toch?
Nee.
Mike was moe, futloos en negatief. Gelukkig was hij vaak te moe om negatief te zijn, want hij kon de hele dag door slapen. De eerste arts die hij bezocht, dacht dat hij een depressie had, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat Mike ME (Chronisch vermoeidheidsyndroom) had. Hij kreeg geen medicijnen, maar moest er maar mee 'leren leven'. Aldus zocht hij zijn heil in het alternatieve circuit. Speciale kruiden, handopleggingen, pillen, astrale boodschappen, candida, zuurdesem, niets was hem te dol. Tot bleek dat niets hielp en hij toch weer het reguliere circuit in ging om hulp te zoeken.
Zijn huisarts schrijft hem Seroxat voor en in eerste instantie lijkt dat te werken. Hij is niet meer moe, hij is extravert en positief, actief en assertief. Het nadeel is echter dat hij steeds slechter gaat slapen en angstaanvallen begint te krijgen. Op een nacht is de angstaanval zó heftig dat hij subiet besluit te stoppen met zijn medicatie. Diezelfde dag belt zijn hospita zijn ouders en al snel zijn ze bij hem. Ze pakken zijn spullen in en nemen hem mee terug naar zijn ouderlijk huis, waar hij vanaf dat moment blijft wonen.
Ook komt hij eindelijk in contact met een goede psychiater, die hem eigenlijk op wil laten nemen vanwege de ernst van zijn depressie. Mike weigert, dus gaan ze aan de slag met cognitieve gedragstherapie. Deze therapie helpt maar een beetje, want het focust zich op positief denken en zaken anders bekijken. Iemand met een ernstige depressie (zoals Mike) kán niet positief denken. De therapie vordert mondjesmaat en hij gaat naar een andere arts en hij krijgt Anafranil voorgeschreven. Na zeer donkere en ellendige jaren gloort er eindelijk licht aan de horizon; Mike kruipt langzaam uit zijn depressie, dankzij de Anafranil.
Hij gaat weer op zichzelf wonen, wordt weer verliefd en begint weer te werken. Kortom, hij functioneert eindelijk weer.
Mike Boddé is in mijn ogen een held. Omdat hij pijnlijk eerlijk over zijn strijd heeft geschreven. Ook al vinden we onszelf in Nederland heel erg open minded en taboedoorbrekend, zaken als depressie, opnames en medicijnen worden toch niet erg open besproken. Wat dat betreft is dit boek taboedoorbrekend. Dit verhaal en hoe het is opgeschreven, kan je onmogelijk níet raken. Tijdens het hoogtepunt (dieptepunt?) van zijn depressie overlijdt zijn broer en dit maakt zijn verhaal nog zwaarder.
Toch vond ik het fijn om te lezen. Het is een hoopvol verhaal. Een verhaal over vallen, opstaan en weer doorgaan. Plus, het is ook best grappig om te lezen, ook al verwacht je dat niet. Daarom krijgt 'Pil' van mij vier van de maximaal vijf roze kogels.
Mike, bedankt!
Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
Maart 2010
240 pagina's, inclusief CD.
Reacties
9 maart, 2010 - 16:45
Jaaaa! Zag hem er zelf al over op tv (bij Pauw en Witteman volgens mij....), je beschrijft precies wat ik ervan verwachtte.... Ik ga hem dus maar voor mezelf kopen! Judith, bedankt (ook namens Mike).
9 maart, 2010 - 17:38
Ook ik zag hem en herkende veel van wat hij zei, ik vind het soms moeilijk om uit te leggen aan mensen wat het is om een depressie te hebben maar Mike kon het erg goed. Ik was al nieuwsgierig naar dit boek, nu ga ik hem zeker kopen!
9 maart, 2010 - 21:08
@ Fiz & Krukas, doen! Echt, doen! Ik heb het boek in één middag uitgelezen, ik kon het gewoon niet wegleggen.
10 maart, 2010 - 13:13
Interessant!
10 maart, 2010 - 15:11
Ja, ik had hem ook al op mijn lijstje staan! Nu helemaal.
18 maart, 2010 - 18:41
Geniaal boek! Heerlijk harde, eerlijke, lieve, rauwe omschrijving wat veel mensen doormaken en niet bespreken. RESPECT!
21 maart, 2010 - 11:52
Ik ben het niet met Mike eens. Zijn conclusie is namelijk gebaseerd op een persoonlijke ervaring, die te verklaren is met wetenschappelijke literatuur.
In feite is zijn stelling hetzelfde als die van iemand die stelt dat hij zijn leven te danken heeft aan de handen van Jomanda.
En daar is ook niets mis mee. Al dank je je leven aan een mooie steen.
Waar het om gaat in de antidepressiva-discussie is dat mensen worden voorgelogen dat er iets mis zou zijn in de hersenen, en dat antidepressiva helpt herstellen. Dat is namelijk een leugen. Door geloven in de leugen kun je herstellen. Dat is bewezen.
Maar vind je niet dat we gewoon eerlijk moeten blijven en dat het duidelijk moet zijn dat de kracht om te herstellen van een zware depressie niet in zo'n pil zit maar in je eigen geest?
Want dat toont de wetenschap dus aan:
http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/18505564
In studies met een zogenaamde 'actieve placebo' (neppil met bijwerking) herstelt 100% van alle patiënten net zo goed als met antidepressiva.
Waar het om gaat is dat mensen het recht hebben om dat te weten. En dat de psychiaters die met de 'gecreerde epidemie' miljarden verdienen daar niet ongestraf mee weg mogen komen.
En als persoonlijke reactie aan Mike. Wist u dat vele grootheden kampte met een ernstige depressie? Beseft u wat er voor nodig is om de top te bereiken?
Als iets goed zou zijn zoals het was, was u dan gedreven om te verbeteren?
Zie professor Wakefield hierover: http://www.hln.be/hln/nl/37/Psycho/article/detail/615883/2009/01/15/Depressie-is-goed-voor-je.dhtml
21 maart, 2010 - 14:08
Ik wil hier eigenlijk maar 1 ding op zeggen; 'de wetenschap'? 1 artikel, in een onbetekenend journal, slechts door 2 andere wetenschappers geciteerd? Dat is niet dé wetenschap, dat is 1 iemand.
En die ene iemand heeft niet meer recht van spreken dan Mike Boddé, en al helemaal niet meer recht van spreken dan al die randomized trials waar antidepressiva wél beter werkten dan placebo.
Overigens geloof ik inderdaad best wel dat je eigen geest even veel kracht heeft als een pilletje, maar depressie is vaak een klinisch fenomeen waarbij een pilletje heel goed kan helpen om bepaalde neurotransmitters weer zo te targetten dat iemand z'n eigen geest weer 'kan vinden'.
22 maart, 2010 - 11:39
Eèn van de hoofdkenmerken van een depressie is juist een gebrek aan wilskracht... De kracht van de geest wordt volledig bepaald door de fysieke staat van het brein. Bij een gebrek aan Serotonine is de geest niet 'krachtig'. De meeste antidepressiva zijn dus ook Serotonine Re-uptake Inhibitors, welke ervoor zorgen dat Serotonine minder snel worden afgebroken.
20 juni, 2010 - 20:21
jij bent zeker nog nooit depressief geweest
22 juni, 2010 - 10:04
Je kunt vast herstellen op de kracht van je eigen 'geest' alleen maar het duurt heel lang. En het is zo zonde om jaaaarenlang zo rond te lopen als het niet nodig is. Een mens wil leven.
23 juli, 2011 - 16:33
Arjan Dokelaar, je moet eens een keer lerren je mond te houden met dat kwetseende gedoe van je!!! Er is ook geen enkele website veilig voor je, hé?
9 februari, 2012 - 19:34
Zelf wel eens zwaar depressief geweest Arjan ???
Denk het niet !
Heb je het boek uberhaupt wel gelezen ?
Mike heeft een jaar of vijf alle reguliere en alternatieve therapeuten afgelopen en niets hielp.
Hoe durf jij dan zo hard over hem te oordelen ?
Ben je jaloers op succesvolle mensen en gun je ze daarom een zware depressie ? Vind je dat ze op deze manier de prijs moeten betalen voor hun roem ?
Ik zou zelf maar eens in mijn psyche gaan wroeten als ik jou was, want een mens met ook maar een beetje gevoel van mededogen, praat niet zo.
Een zware depressie gun je niemand, want zoals Mike zegt: het is de hel. Er is niks wat erger is dan dit en ik weet waar ik over praat.
Lees nog een paar new-ageboeken zou ik zeggen en laat ons verder met rust
21 maart, 2010 - 18:29
Wat Fille zegt.
Tevens wil ik opmerken dat 'een depressie' eigenlijk niets zegt. Er zijn verschillende gradaties. Studies met placebo's werken inderdaad vaak bij mensen met een milde depressie. Als je een zware (klinische) depressie hebt zoals Mike die had, red je het niet met placebo's en wilskracht alleen. Anders was hij na zijn cognitieve therapie al genezen.
Ik ben helemaal voor een kritische houding tegenover medicatie, maar om te stellen dat het allemaal overbodig is en een ernstige depressie puur op wilskracht overwonnen kan worden, vind ik nogal gevaarlijk.
24 maart, 2010 - 11:36
Ik zelf had een depressie die vooral gekenmerkt werd door het feit dat werkelijk iedere prikkel keihard binnenkwam, en daarvan weer in paniek raakte. Van het piepje van de vaatwasser kreeg ik hartkloppingen, een felgroene kleur maakt me bang, een onaardige opmerking voelde ik letterlijk als een messteek. Maar ook fijne zaken voelde ik veel beter: een bosje bloemen van de buurman voelde als een warm bad, een schouderklopje als steun. In alle gevallen: het leven wordt zo wel heel erg vermoeiend en intensief. Psychotherapie is geweldig om zelf inzichten te krijgen in je gedrag, gedachten, en jezelf sterker te maken. Maar... er is ook een doornormale fysieke aanleiding voor een depressie: de hormoonhuishouding in je hoofd is in de war. De adrenaline hoort niet door je lichaam te razen als er ergens een telefoon rinkelt. Bij sommige mensen komt dit evenwicht vanzelf, na een periode van rust, terug. Bij mij niet. De motor staat bij mij chronisch te scherp afgesteld. En dankzij antidepressiva werden alle prikkels weer te hanteren en mijn leven weer leefbaar. Ik vraag me altijd af of mensen die zo anti-pil zijn, zelf enig idee hebben hoe machteloos iemand zich voelt die depressief is. Hoe veel moeite iemand vaak al gedaan heeft om er zelf uit te komen. Je kunt alles wel willen, maar wil en geesteskracht alleen is soms niet genoeg. Enig idee wat een godsgeschenk zo'n pilletje kan betekenen na maanden, soms jaren, ellende? Praat mee als je zelf diep in de put hebt gezeten. Laat iedereen zelf beslissen wat hij doet. Het gaat er maar om dat je je happy voelt. Hoe dan ook.
4 november, 2011 - 19:25
Zeeuws meisje: Applaus voor Pilla. Vanaf de zijlijn is het makkelijk oordelen. Zelfdoding door depressie is doodsoorzaak nummer 1. Waarom, omdat het zo'n klote ziekte is; depressie, paniekaanvallen, angst, levensgevaarlijke zaken! Allemaal mensen met niet genoeg wilskracht? Laat me niet lachen. Oordeel niet te snel!!!!!! Zonder medicatie als dit lukt, prima, maar met een pilletje weer lol in het leven hebben ook prima.
7 april, 2010 - 19:06
@Arjan,
Wow, het valt me wel op dat je je best doet om je verhaal aan de man te brengen. Toegeven: je hebt een punt. Spread the word!
19 april, 2010 - 10:17
@FIlle, Sasuga & Judith: zo is het maar net!
Ik heb het boek inmiddels gelezen. Veel herkenning n.a.v. mijn eigen ervaringen maar Mike had het nog wel iets zwaarder en langer te pakken. Natuurlijk moet je er met je eigen geest uit zien te komen maar die pillen kunnen je geest ontvankelijk maken om oplossingen te zien (zitten). Dat is in ieder geval mijn ervaring.
19 april, 2010 - 14:36
Ja, ik heb hem zelf ook bijna uit. Ik herken me ook in veel en heb hierdoor ook wat nieuwe perspectieven opgedaan m.b.t. mijn eigen verleden en heden.
Nog even: Thanks Mike! Muchos Respect! En Judith bedankt voor de review!
19 april, 2010 - 14:44
Krukas & Sasuga, fijn om te lezen dat jullie zoveel uit het boek halen. Ik hoop dan ook dat de uitgeverij en/of Mike hier af en toe nog even meekijken om te zien wat voor effect het boek op zijn lezers heeft.
13 mei, 2010 - 12:37
Wat een goed boek!
Ik heb m binnen 24 uur uitgelezen en dat terwijl ik normaal eigenlijk geen boekenlezer ben.
Ik vind het super dat hij andere mensen een beter beeld geeft wat een depressie in houdt en dat hij hiermee ook veel mensen mee helpt.
6 december, 2010 - 21:20
Hoe kun je dat nu zeggen : dat je er op eigen kracht uit kan komen, niet in zo'n ernstige depressie.
Lees die douchescene maar eens over : wat een gevecht om in leven te blijven : ik kan niet meer - je moet enz enz.
Duidelijk iemand die zelfs na het lezen van dit boek, de diepte van de ellende nooit heeft meegemaakt.
Ik ben superblij met dit boek en aangeraden aan mijn zus die begrafenisonderneemster is en vele nabestaanden van zelfdodingspatienten begeleidt.
Medicijnen zijn niet alles, zie zijn 35 kg erbij b.v. maar soms van levensbelang en soms van generlei effect zoals bij mijn schoolvriend die niet meer verder kon.Maar ook niet door kon leven na 20 jaar therapie.
Ik vind het een schitterend boek, begrijp de ziekte nu beter.
7 december, 2010 - 15:44
fantastisch boek, een eye opener en wat betreft medicatie of niet, dat is aan een ieder om zelf te bepalen. wat mij betreft: alles is geoorloofd om uit de hel van een depressie te komen, het verziekt je leven en je omgeving.
Mike: THANX
28 december, 2010 - 21:12
BLij dat iemand het taboe doorbreekt, als het nu ook op de werkvloer wordt geaccepteerd dat je best kunt functioneren ook al heb je een depressie omdat je hem redelijk onder controle hebt door je (cognitieve) therapie.....ik heb een genetisch bepaalde depressie, en slik nu, na 10 jaar zonder medicatie te zijn geweest weer medicatie, ik weet niet of ik ooit weer zonder kan. Maar dat hardop zeggen.......nee, niet gekoppeld aan mijn eigen naam en niet als ik op mijn werk ben.
Nieuwe reactie inzenden