De vader van Ernest van der Kwast wenst vaak dat hij een rat in Delhi is. Waarom? Hij is getrouwd met Veena. Veena kan erg hard slaan met haar deegroller, dingt op alles af en is enorm teleurgesteld in haar zoons. De oudste is verstandelijk gehandicapt, de middelste is met een moslima getrouwd en de jongste is schrijver.

De jongste (Ernest) was nog wel zo veelbelovend. Hij had Olympisch atleet voor India kunnen worden of econoom. Maar hij besloot schrijver te worden. Om het nog erger te maken, besloot hij een boek over zijn Indiase moeder te schrijven. Wat in haar ogen een schade is, want hij doet dit alleen maar om haar ongelukkig te maken.

Gelukkig is dit verhaal over zijn moeder geromantiseerd en weet je als lezer niet wat precies wel waar is en wat niet. Een ding is in elk geval zeker, dit is een van de grappigste boeken die ik afgelopen tijd heb gelezen.

Mama Tandoori is angstaanjagend en grappig tegelijk. Maar ook erg lief. Ze wil alleen het beste voor haar man en kinderen, alleen staat ze er niet bij stil dat wat zij wenst voor hen, allicht niet overeenkomt met hun eigen wensen. En dan komt de deegroller tevoorschijn. Of krijg je een pantoffel naar je hoofd gegooid. Of iets anders dat binnen handbereik staat.

Het komt geregeld voor dat mensen in haar omgeving een zenuwinzinking krijgen. Voornamelijk mensen als makelaars, winkelpersoneel en conducteurs. Oh en haar eigen familie. Zij hebben bijzonder veel last van haar gierigheid en koopjesdrang. Als iets in de aanbieding is móet het gekocht worden. Dus sleept ze kilo's kattenvoer mee naar huis, terwijl de familie geen kat heeft. Nog jarenlang zouden mensen in hun omgeving een blikje kattenvoer cadeau krijgen.

Ook al beschrijft Van der Kwast alles op humoristische wijze, er zit ook veel tragiek in het boek. Zo is zijn oudste broer Ashirwad geestelijk gehandicapt en weigert zijn moeder zich daarbij neer te leggen. Dus probeert ze de hond van de buren te vergiftigen (want door die hond is Ashirwad ziek), bidt ze tot 52 goden en neemt ze Ashirwad en Ernest mee naar Lourdes.

Ondanks alle inspanningen van zijn moeder, is Ashirwad nog steeds geestelijk gehandicapt.

Dit boek is niet zozeer het verhaal over Mama Tandoori, maar over twee bijzondere families. Uncle Sharma speelde in meer dan 200 Bollywoodfilms, tante Jasleen was ooit de grote atletiekbelofte van India en oom Herbert is de enige Van der Kwast die niet in het gareel loopt. Hij is op jonge leeftijd naar Canada vertrokken en trekt nu van stad naar stad. De grootste angst van Mama Tandoori is dat haar kinderen als oom Herbert eindigen. Uitgerekend oom Herbert is het grote voorbeeld van Ernest.

Dit boek is niet alleen enorm grappig, maar ook ontroerend. Ook al komt Veena over als een van de moeilijkste moeders ooit, haar hart zit op de juiste plaats en voor de lezer zijn haar woede-uitbarstingen bijzonder vermakelijk. Tijdens het lezen heb ik een aantal maal hardop moeten lachen en dat gebeurt me zelden. Nu ik het boek uit heb, zit de complete familie in mijn hart en kan ik niets anders doen dan concluderen dat Ernest van der Kwast een geweldige verhalenverteller is.

Daarom krijgt dit boek het maximum aantal roze kogels; vijf stuks.

Uitgeverij Nijgh & Van Ditmar
April 2010
214 pagina's

Bekijk alle logs van Judith